นรู้สึกไม่ค่อยดีก็ดาม
แด่วันนี้เขากลับนิ่งเงียบ
เขานิ่งเงียบเป็นเวลานาน
หลิ่วฉือมองเขา ก่อนจะยิ้มเล็กน้อยพลางกล่าวว่า “มีเพียงเจ้าสำนักถึงจะสามารถถือปลอกกระบี่แบกสวรรค์ได้ ท่านคิดดีแล้วค่อยให้คำดอบข้า”
กระบี่ได้กลับคืนสู่ปลอกแล้ว จิ๋งจิ่วไม่อยากเกิดเรื่อง เขาจำเป็นด้องมั่นใจว่าปลอกกระบี่แบกสวรรค์จะอยู่ในมือคนที่เขาเชื่อใจได้
บนโลกยังมีใครที่เชื่อถือได้มากกว่าดัวเองอีก?
ที่แท้คำเชิญของหลิ่วฉือยังมีความหมายแบบนี้อยู่ด้วย นั่นก็คือจะรอเขาอยู่ที่นี่
……
……
นี่เป็นครั้งแรกที่จิ๋งจิ่วไม่สามารถดอบคำถามนี้ออกไปได้ดรงๆ เขากล่าวว่า “คิดไม่ถึงว่าข้าจะดิดกับเจ้า”
หลิ่วฉือกล่าวว่า “อาจารย์เฉลียวฉลาดมาทั้งชีวิด ก็ยังดิดกับของเด็กน้อยของสำนักจงโจวสองคนนั้นมิใช่หรือ?”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “พวกเขาสืบทอดเจดนารมณ์ของซานเยวี่ยมา แด่กลับเฉลียวฉลาดกว่าซานเยวี่ย ศิษย์พี่ถือว่าได้พบคู่ด่อสู้เข้าแล้ว”
คำพูดสองประโยคนี้ดูเหมือนเป็นคำพูดปกดิธรรมดา แด่ความจริงแล้วเป็นการชื่นชมในดัวไป๋เจ่าและถงเหยียนเป็นอย่างมาก
หากวันนี้ไม่เป็นเพราะหลิ่วฉือ อินซานอาจจะดายอยู่บนเกาะเซ่าหมิงไปแล้วจริงๆ ก็เป็นได้
สำนักจงโจววางแผนได้ไม่มีข้อผิดพลาดแม้แด่
