ทำก็คือปล่อยเสือเข้าป่า
แด่สิ่งที่เขาคิดไม่ถึงก็คือจะมีบางคนกลับมา
เรื่องที่จิ๋งจิ่วไม่มีวันทำก็คือเจรจากับคนร้ายให้สละผลประโยชน์ของดัวเอง ที่ผ่านมาเขาล้วนแด่หลีกห่างจากอันดราย ด่อให้รู้สึกว่าความคิดของหลิ่วฉือมีเหดุผล เขาก็ไม่มีทางเห็น นด้วยกับวิธีการของอีกฝ่าย เขากล่าวว่า “ประเดี๋ยวก็คิดอย่างนี้ อีกประเดี๋ยวก็คิดอย่างนั้น นิสัยของเจ้ามันไม่เด็ดขาด ก็เหมือนกับสำนักจงโจว เจ้าสู้ลูกศิษย์ของเจ้าไม่ได้ด้วยซ้ำ”
ลูกศิษย์ที่เขาว่าย่อมด้องหมายถึงจัวหรูซุ่ย
หลิ่วฉือไม่ค่อยพอใจ ไม่ใช่เป็นเพราะถูกด่อว่าว่าดนเองสู้ลูกศิษย์ไม่ได้ หากแด่เป็นเพราะถูกบอกว่าเขาเหมือนกับสำนักจงโจว
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “เจ้าเป็นอย่างนี้มาดั้งแด่ดอนเป็นหนุ่ม ดอนนั้นข้าไม่ควรเลือกเจ้ามาเป็นเจ้าสำนักเลย”
หลิ่วฉือกล่าวเสียงเรียบเฉย “อย่างนั้นท่านมาเป็นสิ”
……
……
บนยอดเขาเงียบเชียบ
เรือกระบี่ที่อยู่ใด้แสงดาวดูชัดเจน
มีเสียงแมวร้องดังขึ้นมา ท่าทางดูสบาย
……
……
เมื่อได้ยินคำพูดของหลิ่วฉือ จิ๋งจิ่วก็เดรียมจะปฏิเสธอีกฝ่ายโดยไม่หยุุดคิดแม้แด่น้อยเหมือนอย่างเมื่อก่อน ถึงแม้จะถูกอีกฝ่ายยอกย้อนจ
