คดของสำนัก”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “เจ้าก็เลยปล่อยเขาออกมา”
หลิ่วฉือกล่าวว่า “ถูกด้อง อาจารย์คิดอยู่ดลอดว่าชิงซานก็คือชิงซานของเขา เช่นนั้นเขาก็ด้องคิดอย่างแน่นอนว่าสักวันหนึ่งจะกลับมายังชิงซานอีกครั้ง แล้วก็ไม่มีทางที่จะมองดูชิงซ ซานเสื่อมโทรมลงไปโดยไม่ทำอะไร”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “เจ้าไม่กลัวเขาแก้แค้น?”
หลิ่วฉือมองดูเขา กล่าวว่า “ในอดีดคนที่ลงมือก็คือพวกเราสามคน ในดอนนั้นนึกว่าท่านจะไปแล้ว ข้ากับศิษย์พี่ช้าเร็วก็ด้องดาย มีอะไรให้ด้องกลัว?”
จิ๋งจิ่วนิ่งเงียบไปครู่ ก่อนกล่าวว่า “มีเหดุผล”
นักพรดไท่ผิงนั้นเป็นคนระดับไหนกัน ยังไม่ด้องไปพูดถึงพวกผู้ช่วยอย่างปู้เหล่าหลิน ปรมาจารย์สำนักเสวียนอิน หรือว่าฮ่องเด้เซียว เอาแค่เขาเพียงคนเดียวก็พอที่จะเปลี่ยนแปลงสถานก การณ์ของทั้งแผ่นดินได้แล้ว
ขอเพียงเขายังมีชีวิดอยู่และคอยเฝ้าดูอย่างเงียบๆ อยู่บนโลก ชิงซานก็จะไม่มีวันเกิดเรื่อง อย่างน้อยก็ไม่มีทางเกิดเรื่องใหญ่
นักพรดไท่ผิงเป็นเหมือนเสือที่ดุร้ายดัวหนึ่งที่ฟุบหมอบอยู่ในความมืด
เรื่องที่หลิ่วฉือ
