นะแล้ว”
กระบี่คมจักรวาลลอยนิ่งๆ อยู่ในท้องฟ้ายามค่ำคืนเหนือยอดเขา คอยดูดซับแสงดาว
คืนนี้ไม่มีการปะทะกระบี่เกิดขึ้นอย่างแน่นอน สภาวะของทั้งสองคนแตกต่างกันมากเกินไป
ที่สำคัญกว่านั้นก็คือตอนที่อยู่ในเขารกร้าง จิ๋งจิ่วได้ตอบรับคำเชิญของหลิ่วฉือที่ส่งมาจากทะเลตะวันตกไปแล้ว ทุกอย่างได้กลายเป็นสิ่งที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “หากทั้งหมดนี่เป็นแผนการที่ศิษย์พี่วางเอาไว้ ข้าก็จำต้องยอมรับ”
หลิ่วฉือกล่าวว่า “ไม่ ท่านคิดผิดแล้ว เขาเองก็คิดผิดเช่นกัน พูดให้ถูกก็คือพวกท่านต่างคิดมากไปแล้ว”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “เชิญข้ากลับปลอก หรือว่ามิใช่แผนการของเขา?”
“ข้าปล่อยอาจารย์ออกมาจากคุกกระบี่ มิได้หมายความว่าข้าสนับสนุนเขา แล้วก็ยิ่งไม่มีทางที่จะเชื่อฟังคำสั่งเขา”
หลิ่วฉือมองดูเขา ก่อนกล่าวว่า “เรื่องราวในวันนี้ความจริงแล้วง่ายมาก ข้าเพียงแค่อยากได้กระบี่เล่มหนึ่ง”
ในบทสนทนาระหว่างที่เจอหน้ากันไม่กี่ครั้งของเขากับจิ๋งจิ่วในช่วงหลายปีมานี้ เรื่องที่เขาพูดถึงมากที่สุดก็คือกระบี่
หลิ่วฉือบางทีก็จริงจัง บางทีก็จนปัญญา บางทีก็เหนื่อยใจ บางทีก็ทอดถอนใจ เอาแต่พูดไม่หยุดว่า…ตัวเองไม่มีกระบี่
ความหมายในคำพูดเหล
