ูหนานชวี
แต่คำว่าเชิญนี้เขากลับพูดให้คนอื่นฟัง
มือซ้ายของเขา กรุงปลอกกระบี่แบกสวรรค์ มือขวาคว้าจับไปในที่ที่หนึ่งในอากาศ ค่อยๆ ดึงออกมาอย่างช้าช้า
ไม่มีกระบี่ปรากฏออกมาจากความว่างเปล่า
แต่ทั่วทั้งฟ้าดินกลับได้ยินเสียงกระบี่
……
……
ภูเขารกร้างพังพินาศ ศาลเจ้าร้างหายไป ต้นหญ้ากลายเป็นน้ำค้างแข็ง ฝุ่นควันค่อยๆ สงบลง
บนใบหน้าและบริเวณลำคอของหนานชวีมีรอยสีขาวที่เล็กละเอียดจำนวนมาก ดูน่าหวาดกลัว แต่อาการบาดเจ็บกลับไม่ได้รุนแรง
ในกอหญ้า แมวขาวเลียกรงเล็บของตนเอง อุ้งเท้ากลายเป็นสีแดง ไม่รู้ว่าเล็บหักไปกี่เล็บ
คนที่มีสภาพย่ำแย่ที่สุดก็คือจิ๋งจิ่ว ใบหน้าเขาขาวซีด ทุกรูขุมขนล้วนแต่มีเลือดไหลออกมา มองดูคล้ายมนุษย์เลือด ปราณกระบี่เองก็เผาผลาญไปเป็นจำนวนมาก
เขี้ยวของแมวขาวเองก็หักไปส่วนหนึ่ง เลือดไหลออกมาจากมุมปากไม่หยุด มันไม่ได้พุ่งเข้าไปกัดหนานชวีอีก หากแต่จ้องมองดูจิ๋งจิ่ว สายตาดูสับสนเป็นอย่างมาก
มันไม่ได้พูดอะไร แต่ไม่ว่าใครต่างก็มองออกถึงการข้อร้องวิงวอนที่อยู่ในสายตาของมัน คล้ายกำลังขอร้องให้จิ๋งจิ่วตอบรับอะไรบางอย่าง
ในช่วงเวลาที่กำลังตึงเครียดเช่นนี้ ไม่รู้ว่ามันอยากจะให้จิ๋งจิ่วตอบรับอะไรก
