เรือกระบี่ค่อยๆ ถอยไปข้างหลัง หลิ่วฉือย่างเท้าออกมาในท้องฟ้า
เขายืนอยู่กลางอากาศ มองดูเทพกระบี่ซีไห่อย่างเงียบๆ
เขาไม่ได้กล่าวอะไร ทุกคนต่างรู้ว่าเขารับคำท้าของอีกฝ่าย
เหล่าผู้บำเพ็ญพรตเห็นเขายังคงยืนสองมือไพล่หลัง จึงอดรู้สึกตกใจไม่ได้ ในใจครุ่นคิดว่ากระบี่แบกสวรรค์อยู่ที่ไหน?
ถึงแม้ยอดคนขั้นทะลวงสวรรค์จะใช้เวลาเพียงชั่วลัดนิ้วมือในการเรียกกระบี่ออกมา แต่มันก็ยังต้องใช้เวลา
ในการต่อสู้ระดับนี้ หรือว่าไม่ควรจะช่วงชิงเวลาทั้งหมดที่มี เรียกกระบี่ออกมาล่วงหน้าหรอกหรือ?
ลมทะเลพัดผ่านท้องฟ้าที่หลิ่วฉือและเทพกระบี่ซีไห่ยืนอยู่ เกลียวคลื่นเล็กๆ ซัดสาดเป็นทางยาวสิบกว่าลี้
ในเวลานี้แสงอาทิตย์ที่สดใสสวยงามก็เกิดการหักเหขึ้นเช่นกัน ทำให้ดูเหมือนร้องแรงขึ้นกว่าเดิม
ผู้บำเพ็ญพรตหลายๆคนพลันรู้สึกแสบตา ในดวงตามีน้ำตาไหลออกมา
เพียงแค่เผชิญหน้ากัน เจตน์กระบี่ที่แผ่กระจายออกมาจากร่างของยอดคนทั้งสองก็ยังรุนแรงถึงเพียงนี้ พวกเขาไม่สามารถจ้องมองตรงๆ ได้เลย
สำหรับสำนักชิงซานแล้ว การต่อสู้ระหว่างยอดคนครั้งนี้นั้นไม่คุ้มค่า
แต่หลิ่วฉือเป็นเจ้าสำนักชิงซาน เจี้ยนซีไหลชักกระบี่ เขาก็ย่อมต้องออกไปเผชิญหน้า
พลังที่รุน
