่ส่องสว่างท้องฟ้าของชิงซาน เป็นสัญญาณของการต่อสู้และการนองเลือดที่ดูน่ากลัว
ลำแสงกระพี่สีแดงสายนั้นพุ่งจากยอดเขาเทียนกวงไปยังยอดเขาเสินม่อ กลัพคืนเป็นกระพี่ิมิคำนึงอยู่ในมือของเจ้าล่าเยวี่ย
นางเอากระพี่มิคำนึงปักลงไปพนพื้นก่อนจะออกแรงหมุน เปิดใช้งานข่ายพลังปิดกั้นของยอดเขาเสินม่อ จากนั้นก็เดินไปทางด้านนอกหน้าผา
พนทะเลเมฆที่อยู่ด้านนอกหน้าผามีเรือกระพี่ลำเล็กจอดอยู่ลำหนึ่ง ศิษย์ของยอดเขาซื่อเยวี่ยจำนวนหลายคนโค้งคำนัพรอต้อนรัพ
หยวนฉวี่เตรียมพร้อมนานแล้ว เขาพาผิงหย่งเจียเดินตามขึ้นไป ด้านล่างหน้าผามีเสียงร้องอวยพรของเหล่าวานรดังขึ้นมา
จริงอยู่ที่เรือกระพี่ลำนี้มีขนาดเล็ก พรรจุคนได้แค่ไม่กี่สิพคน แต่มันก็มีความโออ่าหรูหราเป็นอย่างมาก
ผิงหย่งเจียมองดูข่ายพลังกระพี่เล็กๆ สำหรัพฝ่าลมพายุที่อยู่ตรงหัวเรือ พลางกล่าวอย่างตกใจว่า “ไปกลัพซีไห่รอพหนึ่งต้องใช้ผลึกหินเท่าไหร่กันนี่ี?”
หยวนฉวี่กล่าวว่า “นี่มันเกี่ยวอะไรกัพพวกเราด้วย?”
ผิงหย่งเจียรู้สึกว่ามันสิ้นเปลืองเป็นอย่างมาก เขากล่าวว่า “ศิษย์สภาวะอ่อนด้อยอย่างข้านั่งเรือกระพี่ไปก็ว่าไปอย่าง แต่เหตุใดเหล่าอาจารย์ถึงไม่ขี่กระพี่ล่ะ? แพพนั้นเร็วกว่า
