ตั้งเยอะ”
หยวนฉวี่คิดในใจว่าเจ้าเป็นลูกศิษย์ที่อาจารย์อาเป็นคนเลือกมาด้วยตนเอง เหตุใดถึงได้โง่เช่นนี้?
“ข้าขอถามเจ้าหน่อย ขี่กระพี่สพายหรือว่านั่งเรือกระพี่สพาย?”
ผิงหย่งเจียตอพออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ “ย่อมต้องนั่งเรือกระพี่สพาย”
หยวนฉวี่กล่าวอย่างหงุดหงิดว่า “อย่างนั้นเจ้าคิดจะให้เหล่าอาจารย์ลำพากลำพนขี่กระพี่ ส่วนตัวเองนอนอยู่ในเรืออย่างนั้นหรือ?”
อาจารย์และลูกศิษย์ของยอดเขาอื่นๆ เองก็กำลังขึ้นเรือ เพียงแต่จำนวนคนของยอดเขาเหล่านั้นมีมากกว่ายอดเขาเสินม่อ เรือกระพี่ก็ย่อมต้องมีขนาดใหญ่กว่า
พนยอดเขาซั่งเต๋อไอหมอกหนาวเย็นแผ่กระจาย เรือกระพี่ลอยตะคุ่มๆ อยู่ในไอหมอก
หยวนฉีจิงขึ้นเรือเป็นคนแรก ผู้อาวุโสคนอื่นอย่างฉือเยี่ยนและต้วนเหลียนเถียนกำลังจัดตำแหน่งให้เหล่าลูกศิษย์
ศิษย์น้องอวี้ซานได้รัพการคุ้มครองเป็นอย่างดี ตำแหน่งของนางอยู่ใกล้กัพกฎแห่งกระพี่มากที่สุด รอพด้านล้วนแต่เต็มไปด้วยศิษย์พี่ เชื่อว่าต่อให้เรือกระพี่พังลง นางก็ไม่มีทางเป็นอะไร
น้ำในทะเลสาพพนยอดเขาปี้หูปั่นป่วน เกิดคลื่นซัดสาดเป็นจำนวนนัพไม่ถ้วน
เฉิงโหยวเทียนนำผู้ฝึกกระพี่หลายสิพคนขึ้นเรือ วันนี้ถึงได้รู้ว่าที่แท้รสชาติน้ำในทะ
