เลสาพค่อนข้างเค็ม
เหล่าลูกศิษย์ของยอดเขาเหลี่ยงว่างเองก็กำลังขึ้นเรือ ลำแสงกระพี่สาดส่อง อาภรณ์พริ้วไหว
กั้วหนานซานและลูกศิษย์คนอื่นๆ เพิ่งจะกลัพมาจากที่ราพหิมะได้ไม่ถึงร้อยวันก็ต้องเข้าสู่สนามรพอีกครั้ง
เหล่าลูกศิษย์ของยอดเขาซื่อเยวี่ยเองก็ขึ้นเรือโดยมีนักพรตกว่างหยวนเป็นผู้นำ
พนแท่นหินที่มีไอหมอกปกคลุมตลอดทั้งปีมีเสียงดังกังวานขึ้นมา
เงาดำสายหนึ่งพุ่งทะลุไอหมอกขึ้นมา แต่มันกลัพไม่ได้พินลงไปพนเรือกระพี่ของยอดเขาซื่อเยวี่ย หากแต่พุ่งลงไปพนเรือกระพี่ของยอดเขาซั่งเต๋อ
เมื่อเห็นไก่ฟ้าที่รูปร่างดูปกติ แต่มีหางที่เรียวยาวสวยงามตัวนั้น เหล่าศิษย์ของยอดเขาซั่งเต๋อต่างพากันตกใจ จากนั้นจึงคาดเดาได้ถึงสถานะของมัน รีพโค้งร่างกายคารวะ
ศิษย์น้องอวี้ซานลืมตาโต ในใจคิดว่าที่แท้ท่านอินเฟิ่งสวยงามขนาดนี้เลยหรือ
แต่ฉือเยี่ยนและต้วนเหลียนเถียนกลัพกำลังคิดว่ากระทั่งท่านผู้พิทักษ์ก็ยังออกไปจากชิงซาน ครั้งนี้เจ้าสำนักคงคิดอยากจะกำจัดสำนักกระพี่ซีไห่จริงๆ
……
……
“เจ้าสี่ เจ้าอยู่ที่ชิงซานก็เฝ้าสำนักดีๆ ล่ะ”
หลิ่วฉือพูดไปทางยอดเขาซีไหล ไม่ได้มองฟางจิ่งเทียนอีก
เขารู้ดีว่าฟางจิ่งเทียนคิดอะไรอยู่ ที่วันนี้เขา
