าเดินจากหัวเรือเข้าไปหา การเยื้องย่างดูโคลงเคลง คล้ายพร้อมจะตกลงไปในทะเลสาบได้ทุกเมื่อ แต่นางก็หาได้ตกลงไปไม่
นางเดินไปตรงหน้าจิ๋งจิ่ว ก้มมองลงไปพลางกล่าวว่า “ยังอวดดีจริงๆ ไม่ยอมยิ้ม อย่างนั้นก็เต้นรำสักหน่อย?”
หนานว่างเป็นศิษย์น้องเล็กของสายสืบทอดยอดเขาซั่งเต๋อ ถูกตามใจมาตั้งแต่เด็ก กระทั่งนักพรตจิ่งหยางก็ยังทำอะไรนางไม่ได้ จนมีนิสัยเอาแต่ใจตัวเอง ตอนนี้ออกมาจากชิงซาน ไม่มี หยวนฉีจิงคอยควบคุม แล้วก็ไม่มีลูกศิษย์คอยดู นางย่อมต้องยิ่งปล่อยตัวอย่างเต็มที่
จิ๋งจิ่วไม่ได้สนใจนาง ยื่นมือไปจับแมวขาว เตรียมจะโยนไปทางนาง
แมวขาวคิดในใจว่านี่มันไร้เหตุผลสิ้นดี คอของตัวเองต้องเจอกับหญิงสาวชาวเผ่าผู้นี้ไปอีกกี่ปี?
ในเวลานี้เอง ในป่าที่อยู่ริมทะเลสาบพลันมีรถม้าคันหนึ่งเคลื่อนที่เข้ามา บนตู้โดยสารมีดอกไห่ถังดอกหนึ่งแกะสลักไว้อยู่
รถม้ายังไม่หยุดสนิท หมอคนหนึ่งก็พุ่งตัวออกมาจากด้านใน พลางตะโกนเสียงดังด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยเหงื่อว่า “หาเจอแล้ว!”
