ับต่อมาก็คืออาเจียนใส่ตัว เขาจนเลอะเปรอะเปื้อน
หากมิเป็นเพราะการไปหาคนครั้งนี้จำเป็นต้องมีหนานว่าง เขาไหนเลยจะเห็นด้วยกับแผนการของหลิ่วฉือที่ให้นางเดินทางไปพร้อมกับตนได้
“ควรไปได้แล้ว” เขากล่าว
หนานว่างมองดูเขา น่าจะจำขึ้นมาได้แล้วว่าเขาคือใคร กล่าวอย่างเมามายว่า “ไปอะไร ข้าเพิ่งจะเริ่มดื่มเอง!”
จิ๋งจิ่วรู้สึกจนปัญญา รวบรวมอากาศให้กลายเป็นหยดน้ำอีกครั้ง ขณะเดียวกันก็ใส่ความเย็นลงไปด้วย กลายเป็นน้ำผสมน้ำแข็ง ก่อนจะกระแทกเข้าไปที่ใบหน้าของนาง
หนานว่างส่งเสียงอุทานออกมา
ร่างกายของนางเปียก ทรวดทรงยิ่งเห็นเด่นชัด
ใบหน้าเองก็เปียก หน้าตายิ่งดูเย้ายวน
ความเมามายหายไปแล้ว สายตาดูน่ากลัวเป็นอย่างมาก
จิ๋งจิ่วส่งผ้าเช็ดหน้าผืนหนึ่งให้นางอย่างเงียบๆ
หนานว่างรับผ้าเช็ดหน้ามาอย่างเงียบๆ เช็ดน้ำบนใบหน้าอย่างช้าๆ สุดท้ายก็หยิบเอาชิ้นน้ำแข็งที่ตกอยู่บนคอเสื้อที่เปิดกว้างอยู่ครึ่งหนึ่งออก
จากนั้นนางค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมาอย่างช้า มองดูจิ๋งจิ่วพลางกล่าวด้วยใบหน้าเฉยชาว่า “เจ้าอยากตายหรือ?”
เมื่อได้ยินคำพูดติดปากของสำนักชิงซาน จิ๋งจิ่วนิ่งเงียบไม่พูดอะไร
เขารู้ว่าหนานว่างอารมณ์ไม่ดี หากเปลี่ยนเป็นเวลาอื่น เขาไม่มีทางทำเ
