ช่นนี้อย่างแน่นอน เขาคงจะเดินหนีไปไกลๆ รอให้นางสร่างเมาเอง
แต่ชิงซานจะปล่อยกระบี่ไปยังทะเลตะวันตกเมื่อไหร่ นั่นก็ขึ้นอยู่กับว่าพวกเขาสามารถหาตัวหนานชวีเจอเมื่อไหร่ เวลานั้นเหลือไม่ค่อยมากแล้ว
ในเวลานี้เขาย่อมไม่รับคำอะไร ในเมื่อสู้อีกฝ่ายไม่ได้ ไยต้องหาเรื่องเจ็บตัวด้วย?
หนานว่างย่อมไม่เป็นเพราะเห็นเขานิ่งเงียบจึงคิดว่าเขาเชื่อฟัง นางลุกขึ้นเดินไปตรงหน้าเขา ยื่นมือออกไปหมายจะจับคางของเขา
ในเวลานี้เอง เงาสีขาวสายหนึ่งได้พุ่งออกมาราวสายฟ้า ตีมือของนางกลับไป
สายตาของหนานว่างเย็นยะเยือกขึ้นเล็กน้อย มองดูแขนเสื้อของจิ๋งจิ่ว
นางมองเห็นอย่างชัดเจน นั่นคืออุ้งเท้าแมวข้างหนึ่ง
หลังจากนั้นแมวขาวก็มุดออกมาจากแขนเสื้อของจิ๋งจิ่ว ก่อนจะไต่แขนของเขาขึ้นไปบนหัวไหล่ ในขณะที่เตรียมจะปีนขึ้นไปด้านบนเพื่อนอนอยู่บนศีรษะของเขาตามความเคยชิน ทันใดนั้นพ พลันคิดขึ้นมาได้ว่ามีคนนอกอยู่ หากทำแบบนั้นจะทำให้จิ๋งจิ่วขายหน้าได้ ดังนั้นมันจึงนั่งยองๆ อยู่บนไหล่ของเขา
“ที่แท้ก็มีที่พึ่ง มิน่าถึงได้ใจกล้าขนาดนี้” หนานว่างจ้องมองดวงตาของจิ๋งจิ่วพลางกล่าว
จากนั้นนางมองไปทางแมวขาว กล่าวด้วยสีหน้าเฉยชาว่า “ท่านไป๋กุ่ยไม่พ
