ที่จิ๋งจิ่วไม่ได้เรียกมันว่าอาต้านั้นไม่เหมือนกับหนานว่าง เขาไม่ได้โกรธ หากแต่ไม่อยากให้หนานว่างรู้อะไรจากการขานเรียกของเขา
……
……
รถม้าของตระกูลกู้จอดรออยู่ด้านล่างเหลาสุราตั้งนานแล้ว
ผ่านไปนานหลายปี ตู้โดยสารได้ทำการปรับเปลี่ยนใหม่อีกครั้ง การออกแบบมีความเฉลียวฉลาดมากขึ้น ฝีมือการประกอบยังคงสมบูรณ์แบบ
เก้าอี้ที่ในอดีตเคยตั้งหันหน้าเข้าหากัน ในตอนนี้ได้กลายเป็นเก้าอี้หนึ่งตัวและตั่งนอนหนึ่งตัว เห็นได้ชัดว่าตระกูลกู้คิดว่าคนที่ร่วมเดินทางกับจิ๋งจิ่วน่าจะเป็นเจ้าล่าเ เยวี่ย
หนานว่างเอามือเท้าคาง มองดูทิวทัศน์ฤดูใบไม้ผลิด้านนอกหน้าต่าง ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
นางมีรูปร่างที่เล็กเหมือนหญิงสาวชาวเผ่าทางใต้ที่พบเห็นได้ทั่วๆ ไป ขาก็ย่อมไม่ได้ยาวมาก แต่เมื่อวางพาดไปบนตั่งก็ยังกินเนื้อที่ส่วนใหญ่ไป
จิ๋งจิ่วไม่แม้กระทั่งหยุดคิด เขานั่งลงไปบนพื้น จากนั้นหลับตาทำสมาธิ
ในที่สุดแมวขาวก็ทนไม่ไหว มันค่อยๆ ปีนไปบนศีรษะของเขา จากนั้นถอนใจพลางพริ้มตาด้วยความรู้สึกสบาย
หนานว่างได้ยินเสียง เมื่อเหลียวหน้ากลับมาก็มองเห็นภาพนี้ จึงอดยิ้มขึ้นมาไม่ได้ ใบหน้างดงามเป็นยิ่งนัก
……
……
รถม้าตรงเข้าไปในมณฑลหนานเหอ จา
