ก่อน
หลิ่วฉือกล่าวว่า “ข้าเป็นเจ้าสำนัก ข้าย่อมต้องจัดการเอง”
หยวนฉีจิงแค่นหัวเราะพลางกล่าว “กระทั่งกระบี่เจ้าก็ไม่มี แล้วจะฆ่าคนอย่างไร?”
หลิ่วฉือเป็นผู้ยิ่งใหญ่ระดับสูงสุดของแผ่นดินเฉาเทียน ไม่มีใครที่จะให้เขาต่อว่าได้อีก
หลายปีมานี้มามีโอกาสให้เขาได้ต่อว่าอยู่หลายครั้ง ทุกครั้งเขาล้วนแต่พูดถึงเรื่องนี้
เป็นถึงเจ้าสำนักชิงซาน แต่กลับไม่มีแม้กระทั่งกระบี่ของตน…
ดังนั้นในตอนที่หยวนฉีจิงใช้เรื่องนี้มาคัดค้านเขา เขาจึงพูดอะไรไม่ออก เขามองจิ่งจิ่วพลางถอนใจออกมา
จิ๋งจิ่วคิดใจในว่าไม่มีกระบี่แล้วสู้หนานชวีไม่ได้ นั่นเป็นเพราะตัวเองยังฝึกไม่มากพอ เกี่ยวอะไรกับข้าด้วย?
สายตาของหลิ่วฉือไม่เลื่อนออกไปไหน
จิ๋งจิ่วค่อนข้างกดดัน เขากล่าวแนะนำว่า “หรือจะเชิญเสวี่ยจีมาช่วย?”
หลิ่วฉือกล่าวว่า “ต่อให้สาวน้อยรักษาอาการบาดเจ็บจนหายแล้ว นางก็ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหนานชวีอยู่ดี”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ย่อมต้องให้สาวน้อยร่วมมือกับเจ้า”
หลิ่วฉือลังเลเล็กน้อย กล่าวว่า “แบบนี้ไม่ดีกระมัง?”
“ไม่ดีแน่นอน!”
เสียงของหยวนฉีจิงเย็นยะเยือกเป็นอย่างยิ่ง “พวกท่านก็รู้ว่านางเป็นแค่เด็กผู้หญิงคนหนึ่ง!”
ชิงซานฝึกกระบี่ สิ่งที่ให้ความสำคัญคือตรง
