ัก แมวขาวนอนฟุบอยู่ตรงริมผา เล่นกระดิ่งที่ห้อยอยู่ตรงคออย่างเบื่อหน่าย
จิ๋งจิ่วมองดูมัน ก่อนจะเดินเข้าไปในถ้ำ
ในส่วนลึกของถ้ำมีแสงอาทิตย์สาดส่องลงมา เจ้าล่าเยวี่ยนั่งขัดสมาธิ กระบี่มิคำนึงหมุนอย่างช้าๆ อยู่เหนือศีรษะของนาง ให้ความรู้สึกลึกลับ
จิ๋งจิ่วนั่งลงตรงหน้านาง
เจ้าล่าเยวี่ยลืมตาขึ้นมา พบว่าเขาค่อนข้างเหนื่อยล้า จึงถามอย่างตกใจว่า “เกิดอะไรขึ้น?”
จิ๋งจิ่วเล่าเรื่องในเมืองเจาเกอและจดหมายฉบับนั้น
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าวถามว่า “ท่านคิดว่าอย่างไร?”
จิ๋งจิ่วกล่าวถาม “เรื่องซีไห่?”
เจ้าล่าเยวี่ยมองดวงตาเขาพลางกล่าวว่า “ไม่ ข้าหมายถึงผีในชิงซาน”
จิ๋งจิ่วนิ่งเงียบไปครู่ ก่อนกล่าวว่า “ครั้งนี้น่าจะรู้แล้วว่าเป็นใคร”
หลังเดินตามแม่น้ำในภูเขาสายนั้นกลับมายังโลกมนุษย์ใหม่อีกครั้ง เวลาก็ได้ผ่านไปสามสิบปีแล้ว
ในช่วงเวลาสามสิบปีนี้ เขาครุ่นคิดมาตลอดว่าผีในชิงซานตัวนั้นคือใคร
ในตอนแรกสุด เขาและหยวนฉีจิงต่างสงสัยหลิ่วฉือ ด้วยเหตุนี้เขาจึงให้โอกาสหลิ่วฉือหลายครั้ง…..แต่หลิ่วฉือก็ไม่ได้ทำอะไรเลย หลายปีมานี้คอยแอบดูแลยอดเขาเสินม่ออย่างเงียบๆ ๆ มาโดยตลอด ในงานชุมนุมแสวงมรรคาก็มาคอยช่วยเขา ในวัดกั่วเฉิงก็ทำให้เสวีย
