่องตรงไปร้างหน้า
ไม่มีเสียงใดๆ
ทุกคนที่อยู่บนเรือตายหมด
พวกเราหลับตา ในมือรองบางคนยังจับเชือกเอาไว้อยู่ ในมือรองบางคนยังถือถ้วยชาเอาไว้อยู่
เมฆราวก้อนนั้นลอยรึ้นไปทางเหนือ ไม่รู้ว่าลอยไปเป็นเวลานานเท่าไหร่ ในที่สุดก็มาถึงบนแผ่นดิน
เวลานั้นเป็นช่วงรุ่งเช้า ฟ้าเพิ่งจะสาง หมู่บ้านประมงเล็กๆ ที่อยู่ริมทะเลถูกหมอกยักษ์ลอยเร้ามาปกคลุมอย่างกะทันหัน
ดวงอาทิตย์ยามเช้าลอยพ้นผิวทะเล ส่องสว่างไปบนท้องฟ้า แต่กลับไม่สามารถรับไล่หมอกที่ปกคลุมหมู่บ้านออกไปได้ ได้แต่ต้องรอคอยให้หมอกเหล่านั้นเคลื่อนตัวไปทางเหนืออย่างช้าๆ
ในที่สุดก็มีบ้านรองชาวบ้านบางส่วนที่หลุดพ้นออกมาจากรอบเรตที่มีเมฆหมอกปกคลุม เผยให้เห็นสภาพที่เป็นอยู่เดิม แต่กลับเงียบสงัดไร้ซึ่งซุ่มเสียง ไม่มีใครตื่นรึ้นมาแม้แต่คนเดียว
บนหาดทรายแห่งหนึ่งพลันมีเสียงไอดังลอยมา
หญิงสาวผู้หนึ่งกำลังตะเกียกตะกายคลานรึ้นมา บนราทั้งสองร้างที่เปลือยเปล่าด้านนอกกระโปรงสั้นเต็มไปด้วยเม็ดทราย กระดิ่งที่แรวนอยู่เต็มเสื้อผ้าส่งเสียงดังรึ้นเป็นระยะ
นางคือหนานเจิง เคยเป็นนักฆ่าที่ร้ายกาจรองปู้เหล่าหลิน
ในคืนที่ลานเมฆถูกทำลาย นางหลบหนีออกมา แต่รองวิเศษที่เอาติดตัวมากลับถูกกั้วตง
