งกระอักกระอ่วนเล็กน้อยว่า “ข้าเองก็รู้สึกว่าอยู่ที่เรือนอี้เหมาสบายมากขอรับ”
จิ๋งจิ่วคิดได้ตั้งแต่แรกแล้วว่านิสัยของเหล่าบัณฑิตที่เรือนอี้เหมานั้นจะต้องเข้ากันได้กับหลิ่วสือซุ่ยอย่างแน่นอน เขาถึงได้ให้หลิ่วสือซุ่ยไปที่นั่น
กู้ชิงกล่าวว่า “สถานะของเสี่ยวเหอไม่มีปัญหาอะไรในราชสำนัก แต่นางนั้นเป็นปีศาจจิ้งจอก นิสัยของเรือนอี้เหมาท่านเองก็รู้ดี อย่าให้นางเข้าไปในระเบียงลมลึกนัก”
หลิ่วสือซุ่ยกล่าวว่า “ข้าจะคอยเตือนให้นางระวัง”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ไปเถอะ”
นี่คือการบอกให้หลิ่วสือซุ่ยออกไป
หม้อไฟกินเสร็จแล้ว เรื่องที่ควรจะเตือนก็พูดจบแล้ว แล้วจะอยู่ที่นี่ทำไมอีก?
หลิ่วสือซุ่ยรู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย กล่าวว่า “คุณชาย ท่านไม่โกรธ… ใช่ไหมขอรับ?”
จิ๋งจิ่วมองดูเขา
หลิ่วสือซุ่ยรู้ว่าหากตัวเองยังถามต่อไป คุณชายจะโกรธขึ้นมาจริงๆ อย่างแน่นอน จึงรีบเดินออกไป
……
……
“…นอกจากสภาวะที่สูงส่ง พรสวรรค์ที่สูงส่ง ความอาวุโสที่สูงส่ง ใบหน้าและกิริยาท่าทางของอาจารย์เซียนก็ยังเป็นหนึ่งไม่มีสอง เป็นเหมือนคนที่อยู่ในรูปวาด ไม่สิ เป็นเซียนอย่างแท้จริง!”
เสียงของนักเล่านิทานดังเข้ามาในห้องอีกครั้ง
……
……
จัวหรูซุ่ยเดินเข้ามาในห้อง ปิ
