กให้สำนักแม่ชีสุ่ยเยวี่ยรู้ว่าคนผู้นั้นคือเจ้า เอาไว้นางตื่นขึ้นมา ท่านว่ามันจะเกิดเรื่อ องอะไรขึ้น? เรือนอี้เหมายังจะมีคนรอดชีวิตอยู่กี่คน?”
ปู้ชิวเซียวหนึ่งเงียบไปอีกครั้ง ก่อนกล่าวว่า “ในตอนนั้นนางสาบานว่าจะรักษาร่างกายให้บริสุทธิ์เพื่อรองรับธรรม วิถี แต่กลับถูกบีบให้ต้องทำผิดศีล ข้ายินดีที่จะรับผิดชอบ แต่นางกลับไม่ยอม ภายหลังจึงได้เกิดปัญหาขึ้น ข้า ไม่คิดว่าตัวเองมีความผิด แต่ข้าเองก็เข้าใจว่าตนเองไม่อาจปฏิเสธความเกี่ยวข้องได้ เพียงแต่ข้าไม่เข้าใจว่าทั้งห หมดนี้มันเพื่ออะไรกันแน่”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “การตัดสินใจของนางหรือว่าการที่ท่านยอมรับผิดชอบ?”
“คำว่ารัก”
ปู้ชิวเซียวกล่าวว่า “ตอนนั้นข้ารู้จักแต่เพียงเรียนหนังสือ ไม่เข้าใจว่าคำนี้มันหมายความว่าอย่างไร หลังผ่านเรื่ องนี้ไป ข้าอ่านหนังสือมากขึ้น เข้าใจหลักเหตุผลมากขึ้น แต่กลับยังไม่เข้าใจคำคำนี้”
จิ๋งจิ่วคิดถึงคำพูดที่เจ้าล่าเยวี่ยเคยพูดเอาไว้ประโยคนั้น
ม้ากินหญ้าอยู่บนเนินเขา หรือหญ้าเหล่านั้นยังต้องติดหนี้มัน?”
เขากล่าวว่า “บางทีอาจจะเป็นเพียงกรรมของชาติที่แล้ว นางติดค้างท่านมากเกินไป หรือไม่ก็เป็นท่านที่ติดค้างนางม มากเกินไป”
ปู้ชิวเซียวยกมือ
