เขามองเห็นใบหน้าของจิ๋งจิ่วก็คาดเดาได้ว่าคนผู้นี้คืออาจารย์ของตนเอง จึงรู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมาก คิดอยากจะกราบคารวะ แต่กลับไม่รู้ว่าควรจะย่อขาข้างไหนก่อน ความเคลื่อนไหวจึงค่อนข้างช้า
จิ๋งจิ่วคิดไม่ถึงว่าบนยอดเขาเสินม่อจะมีคนนอกปรากฏตัวขึ้น จึงเหลือบมองดูกู้ชิง
กู้ชิงรู้ว่าอาจารย์จะต้องลืมไปแล้วอย่างแน่นอน จึงกล่าวว่า “ศิษย์น้องผิงหย่งเจีย รีบคารวะอาจารย์เร็วเข้า”
ผิงหย่งเจียรีบสืบเท้าเข้าไป กราบคารวะจิ๋งจิ่ว
จิ๋งจิ่วถึงได้นึกขึ้นมาได้ว่าเด็กคนนี้คือใคร จึงส่งสายตาบอกให้เขาลุกขึ้นอย่างเงียบๆ ย่อมไม่มีใครมองไม่ออกว่าเป็นเพราะกู้ชิงพูดเตือนเขาถึงได้นึกขึ้นมาได้
ต้องยอมรับเลยว่าความสามารถในด้านนี้ของกู้ชิงนั้นยอดเยี่ยมเป็นอย่างมาก อยู่ในจุดสูงสุด เรียกได้ว่าใกล้จะบรรลุกลายเป็นเซียน
เหล่าวานรรู้ว่าจิ๋งจิ่วกลับมาแล้ว จึงพากันส่งเสียงโห่ร้องต้อนรับ แต่พวกมันรู้ว่าจิ๋งจิ่วไม่ชอบสิ่งเหล่านี้ ดังนั้นพวกมันจึงรีบสลายตัวไปอย่างรวดเร็ว ไม่ได้ขึ้นมาบนหน้าผา
เมื่อเสียงวานรเงียบไป ไกลออกไปยังมีเสียงม้าดังขึ้นมาอีก
ยอดเขาเสินม่อนับวันจะยิ่งคึกคักขึ้นเรื่อยๆ คนเองก็มีจำนวนเยอะขึ้นเรื่อยๆ
ความคิดของจิ๋งจิ่วในชีว
