กายเสวียนอินแพร่งพรายข่าวนี้ออกไป สำนักอื่นๆ อย่างสำนักจงโจว สำนักคุนหลุนน่าจะคาดเดาได้อย่างง่ายดายว่าตุ๊กตาหิมะตัวนั้นคือลูกของราชินีแคว้นเสวี่ย จากนั้นก็จะสืบต่อได้ว่านางถูกจิ๋งจิ่วพากลับมายังชิงซาน
อากาศที่จู่ๆ ก็หนาวเย็นในฤดูใบไม้ผลิในเมืองต้าหยวน ศิษย์ชิงซานพากันเก็บตัว ไม่ว่าใครต่างก็มองออกถึงปัญหา
หลิ่วฉือพลันกล่าวว่า “ขอเพียงไม่มีหลักฐาน ต่อให้เดาได้แล้วจะทำไม?”
หยวนฉีจิงกล่าวเสียงทุ้มต่ำว่า “ถูกต้อง คำพูดของพวกมารชั่วแบบนั้น ถ้าใครกล้าเชื่อ ก็เท่ากับเป็นศัตรูกับข้า”
จิ๋งจิ่วคิดในใจว่าเป็นจริงดั่งว่า
หากในเวลานี้จัวหรูซุ่ยยืนฟังอยู่ข้างๆ เขาจะต้องกล่าวชมเชยไม่ขาดปากอย่างแน่นอน คำพูดที่ไม่มีเหตุผลเช่นนี้ เมื่อฟังดูแล้วกลับมีเหตุผลเป็นอย่างยิ่ง
หลิ่วฉือพูดต่อว่า “ข้าจะไปเมืองไป๋เฉิงแจ้งเฉาหยวนกับฉานจึ อาจารย์อาท่านไปเมืองเจาเกอทูลฝ่าบาท”
หยวนฉีจิงกล่าว “ข้าล่ะ?”
จิ๋งจิ่วเมื่อคิดถึงว่าต้องออกไปจากสำนักอีกฝ่าย อารมณ์จึงไม่ค่อยดีเท่าไร เขากล่าวตรงๆ ว่า “เรื่องที่เจ้าต้องทำนั้นง่ายที่สุด แล้วก็สำคัญที่สุด นั่นก็คือเกลี้ยกล่อมซือโก่วว่าอย่าได้เอาเรื่องนี้ไปบอกอาจารย์ของเจ้า”
คำพูดประโยค
