นี้แฝงเอาไว้ด้วยอารมณ์อย่างเห็นได้ชัด หยวนฉีจิงเตรียมจะพูดตอกกลับไป แต่เมื่อคิดถึงว่าอาจารย์นั้นหนีออกไปจากยอดเขาซั่งเต๋อจริงๆ เขาจึงได้แต่นิ่งเงียบ
……
……
สิ้นเสียงระฆัง เสียงกระบี่ เสียงป้ายคำสั่งโบยบิน เหล่าศิษย์ชิงซานก็ทยอยเดินออกมาจากในถ้ำ ในที่สุดหมู่ยอดเขาที่เงียบสงัดวังเวงเหมือนสุสานก็มีชีวิตขึ้นมา
บนแท่งหินที่พาดผ่านระหว่างยอดเขาซื่อเยวี่ยและยอดเขาซีไหล ไอหมอกค่อยๆ บางลง ร่างสีดำค่อยๆ ปรากฏกายออกมา
อินเฟิ่งกางปีกที่สวยงาม เดินไปยังริมแท่งหิน ทอดตามองไปทางยอดเขาซั่งเต๋อ ก่อนกล่าวอย่างไม่พอใจว่า “คิดไม่ถึงว่าจะพาผู้นี้กลับมา….เอาไว้เจ้าสี่กลับมาแล้วต้องรีบฆ่าจิ๋งจิ่วให้ตาย ไม่อย่างนั้นทุกคนได้ถูกเขาฆ่าตายแน่!”
บนยอดเขาเทียนกวง กระบี่แบกสวรรค์บินกลับมายังแผ่นป้ายหิน แรงกระแทกเบาๆ ทำให้หยวนกุยค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา ในใจครุ่นคิดว่าแบบนี้ดีแล้ว ขอเพียงไม่มาที่นี่ก็พอ
เหล่าผู้พิทักษ์ย่อมต้องรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ลูกศิษย์และเหล่าผู้อาวุโสของชิงซาน ไปจนกระทั่งเจ้าแห่งยอดเขาบางคนกลับยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
เหล่าศิษย์ของยอดเขาต่างๆ มองไปบนท้องฟ้า กล่าวพูดคุยเสียงเบาๆ ดูค่อนข้างสับสน
เหล่าศิษย์ผู้ห
