แต่ประตูยังคงเป็นประตูเมื่อในอดีตเหล่านั้น กุญแจก็ยังเป็นกุญแจดอกนั้นอยู่
ต่อให้เสวี่ยจีจะเติบโตขึ้นอีกหน่อย แต่พลังและสภาวะของนางก็ยังมิอาจเทียบนักพรตไท่ผิงในตอนนั้นได้ ห้องขังห้องนั้นสามารถขังนักพรตไท่ผิงเอาไว้ได้สามร้อยปี เช่นนั้นมันก็สามารถขังนางเอาไว้ได้เช่นกัน
ในตอนที่เดินออกมาจากห้องขัง สีหน้าของจิ๋งจิ่วดูสงบนิ่งเป็นธรรมชาติ แต่ความจริงเขากลับวิตกกังวลเป็นอย่างมาก
มิใช่เป็นเพราะเกิดความรู้สึกผิดหรือความสงสารจนเกิดความรู้สึกขัดแย้งขึ้นในใจ เขาเพียงแต่กังวลว่าเสวี่ยจีจะพบเห็นถึงปัญหาและแหกคุกออกมาเสียก่อน
นี่เป็นการก้าวเดินที่ยากลำบากที่สุดในชีวิตของเขา
ช่วงเวลาที่ตึงเครียดเช่นนี้ ในชีวิตอันยาวนานของเขาได้เคยประสบพบเจอเพียงแค่สามครั้งเท่านั้น
ครั้งที่หนึ่งคือการต่อสู้ภายในชิงซานเมื่อหกร้อยปีก่อน เขาตามศิษย์พี่ไปกินหม้อไฟ ก่อนจะถือกระบี่เดินขึ้นไปบนยอดเขามั่วเฉิง
ครั้งที่สองคือเมื่อสามร้อยปีก่อน เขากับหลิ่วฉือและหยวนฉีจิงกินหม้อไฟ ก่อนจะถือกระบี่เดินเข้าไปหาศิษย์พี่
ส่วนอีกครั้งหนึ่งก็คือวันนี้
……
……
ภายในอุโมงค์ทางเดิน เจตน์กระบี่ได้หลบซ่อนเข้าไปในผนังหินจนหมด รับรู้ถึงพลังอันดุร้ายไม่
