ได้แม้แต่นิดเดียว
แต่นอกจากสิ่งที่เล็กจิ๋วที่สุดในโลกอย่างยุงที่อยู่ในคุกสะกดมารแล้ว ก็ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดที่จะผ่านอุโมงค์เส้นนี้ไปได้
เสวี่ยจีห่มผ้าห่ม นั่งอยู่บนเตียงภายในห้องขังอย่างเงียบๆ
ทันใดนั้นเอง นางพลันเงยหน้ามองไปยังที่ที่หนึ่ง
เสียงแปะเบาๆ ดังขึ้น
ผลึกน้ำแข็งที่เล็กเป็นอย่างมากเม็ดหนึ่งตกลงบนพื้น ก่อนจะแตกละเอียด มองไม่เห็นอะไร
นั่นคือยุงของคุกสะกดมารตัวหนึ่ง
จิ๋งจิ่วใช้ยุงที่ไม่มีใครมองเห็นเหล่านี้ทำเรื่องหลายเรื่อง แต่มันกลับไม่มีความหมายใดๆ เมื่ออยู่ต่อหน้านาง
ทันใดนั้นเอง เรื่องราวที่แปลกประหลาดอย่างมากได้เกิดขึ้น
บนใบหน้าของเสวี่ยจีพลันมีเส้นเล็กๆ ปรากฏขึ้นมาเส้นหนึ่ง มันยืดยาวจากทางด้านซ้ายไปยังด้านขวา
คล้ายกับมีพู่กันที่มองไม่เห็นด้ามหนึ่งกำลังวาดภาพอยู่บนใบหน้าของนาง
เส้นเส้นนั้นเป็นสีแดงเหมือนโลหิต จากนั้นค่อยๆ แยกออกจากกันอย่างช้าๆ
เสวี่ยจีแสยะปาก หัวเราะขึ้นมาอย่างไม่มีเสียง
คล้ายพึงพอใจต่อทุกสิ่งทุกอย่างในเวลานี้
…………………………………………………………
