ิ๋งจิ่วรู้ว่านางกำลังคิดอะไร เขามิได้พูดอธิบาย แล้วก็ไม่ได้สนใจ เดินตรงไปยืนอยู่ตรงหน้าซือโก่ว
ภายใต้แสงที่ส่องลงมา ก้นบ่อถูกส่องสว่าง
ซือโก่วกับเขาสบตากัน ไม่ได้พูดอะไร แต่กลับรับรู้ถึงความรู้สึกหนักอึ้งภายในจิตใจของอีกฝ่ายได้อย่างชัดเจน
……
……
ถูกต้อง
จิ๋งจิ้่วเห็นด้วยกับวิธีของถงเหยียน เขาพาเสวี่ยจีที่กำลังนอนหลับออกมาจากเขาเหลิ่งซาน ไม่ได้แจ้งชิงซาน แล้วก็ไม่ได้แจ้งเมืองไป๋เฉิง รวมไปถึงการที่รอนางตื่นขึ้นมาในสำนักแม่ชี และกล่าวคำพูดเหล่านั้นกับนาง…ล้วนแต่เป็นเรื่องโกหก
นี่มิใช่การสมรู้ร่วมคิด มิใช่กลอุบาย มิใช่ความเลือดเย็น ไม่ใช่ความละโมบ มิใช่ความหน้าด้านไร้ยางอาย หากแต่เป็นวิธีการแก้ปัญหาเพียงหนึ่งเดียว
เสวี่ยจีคือลูกของราชินีแคว้นเสวี่ย หากไม่สามารถควบคุมได้ เมื่อมาถึงโลกมนุษย์ นางอาจจะนำพาหายนะอย่างร้ายแรงมาสู่ เผ่าพันธุ์มนุษย์ได้
สำนักบำเพ็ญพรตทุกสำนัก รวมไปถึงวัดกั่วเฉิง หรือกระทั่งสำนักวิถีมารอย่างนิกายเสวียนอินล้วนแต่จะต้องฆ่านางอย่างแน่นอน
สถานการณ์ในตอนนี้ไม่ได้ต่างอะไรกับนักพรตไท่ผิงเมื่อในอดีต
เอาเสวี่ยจีมาเป็นผู้พิทักษ์ของชิงซานอย่างนั้นหรือ? นี่เป็นเรื่องที่ไม่มีทางเป็นไปได้ จะต้องนำมาซึ
