ไม่กี่วัน
ที่สำคัญที่สุดก็คือหากนางเรียนรู้ความเสแสร้ง การวางแผนชั่วร้ายและความหุนหันพลันแล่นที่ฆ่าฟันไม่เลือกในบางครั้งบางคราวของมนุษย์จากหนังสือเหล่านั้น นั่นต่างหากถึงจะเป็นเรื่องใหญ่อย่างแท้จริง
“แต่ว่า…เจ้าอยากเรียนหมากล้อมไหม? ในนั้นมีหมากของฝ่ายหนึ่งที่คล้ายดวงตาของเจ้าเลย สวยมาก”
จิ๋งจิ่วพลันกล่าวถามขึ้นมา
ชิงเอ๋อร์มั่นใจแล้วว่าคนที่เล่นหมากล้อมไม่เพียงแต่จะใจสกปรก แต่ยังหน้าด้านด้วย นางเอาปีกใสๆ มาปิดใบหน้าของตัวเองเอาไว้ แต่มันก็ยังไม่สามารถปิดบังสีหน้าที่อับอายบนใบหน้าเล็กๆ ของนางไว้ได้
เสวี่ยจีมองดูจิ๋งจิ่วอย่างเงียบๆ
หากเปลี่ยนเป็นคนอื่น ต่อให้เป็นคนที่หน้าหนาเหมือนอย่างจัวหรูซุ่ย เมื่อถูกสายตาเช่นนี้จ้องมองก็ยังต้องรู้สึกกระอักกระอ่วน แต่จิ๋งจิ่วหาได้เป็นเช่นนั้นไม่ เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า “ข้าเคยบอกแล้วว่าไม่ได้ ที่นั่นกระทั่งตัวข้าในตอนนี้ก็ยังไปไม่ได้ ยิ่งไม่มีทางจะพาเจ้าไปที่นั่นได้ นอกเสียจากเจ้าจะช่วยข้ารีบบรรลุไปถึงสภาวะนั้นได้”
ชิงเอ๋อร์รู้ว่าที่นั่นที่เขาพูดถึงคือที่ไหน จึงเหลือบมองดูเขา คิดในใจว่านี่เจ้าคิดจะให้นางช่วยให้เจ้าบรรลุกลายเป็นเซียนอย่างนั้นหรือ?
คำขอร้อง
