ที่หน้าไม่อายเช่นนี้กลับพูดออกมาได้หน้าตาเฉย เหมือนเป็นเรื่องปกติ หมดคำพูด…เลยจริงๆ!
จิ๋งจิ่วย่อมไม่ได้คาดหวังว่าเสวี่ยจีจะตอบรับคำขอของตัวเองในตอนนี้ เขาเพียงแต่เกริ่นเอาไว้ล่วงหน้า ใครจะรู้บ้างว่าหลังจากนี้อีกหลายร้อยปีจะมีประโยชน์อะไรหรือเปล่า
ข่ายพลังกระบี่ถูกทำลาย เช่นนั้นก็ย่อมไม่สามารถลับกระบี่ต่อไปได้อีก เขาหอบเอาคันฉ่องฟ้ากระจ่างออกมาจากทะเลสาบหิมะ
เสวี่ยจีแบกผ้าห่มเดินตามไป ดูคล้ายผีเด็กที่กำลังลอยอยู่
……
……
คุณชายหลี่ค่อยๆ ฟื้นขึ้นมา พลางคิดถึงอาจารย์เซียนที่จู่ๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าตัวเองผู้นั้น แล้วก็ยังมีน้ำค้างแข็งที่น่ากลัวสายนั้น ใช้เวลาอยู่ครู่ใหญ่ถึงจะได้สติขึ้นมา
เขาอุ้มพิณกูฉินเตรียมจากไป ในขณะที่เดินผ่านตรงหน้าสะพานหิน ก็ได้บังเอิญเห็นภาพเสวี่ยจีกำลังเดินตามจิ๋งจิ่วเข้าพอดี
จิ๋งจิ่วยืนอยู่ตรงหน้าแม่ชีชราผู้นั้น พลางลูบศีรษะของนางคล้ายผู้อาวุโส ไม่รู้ว่ากำลังพูดอะไรอยู่
คุณชายหลี่รู้สึกค่อนข้างแปลกประหลาด แต่สายตากลับถูกเสวี่ยจีดึงดูดเอาไว้
นั่นน่าจะเป็นเด็กน้อยที่ถูกทับอยู่ในกองผ้าห่มที่ตนเองได้เห็นเมื่อคืนก่อนกระมัง?
คุณชายหลี่คิดในใจว่าโรคของนางหายแล้วจริงๆ จึงรู้สึกทั้
