งตกใจและดีใจ จากนั้นคิดถึงความร้อนใจของตนเองในเวลานั้น จึงยิ้มเยาะตนเองขึ้นมา
ตัวเองเป็นแค่คนธรรมดา กลับริอาจจะไปช่วยเซียน
ก็เหมือนกับเมื่อในอดีต เมื่อรู้ว่าแม่นางผู้นั้นป่วย ตัวเองยังคิดอยากจะไปขอยาวิเศษแทนนาง
ช่างน่าขันเสียจริง
คุณชายหลี่อุ้มพิณกู่ฉิน หมุนตัวเดินออกไปจากสำนักแม่ชี แผ่นหลังดูค่อนข้างอ้างว้างโดดเดี่ยว
……
……
เซียนและคนธรรมดาเดินบนเส้นทางที่แตกต่างกัน
ถงเหยียนมองดูร่างที่ค่อยๆเดินจากไปร่างนั้น พลันคิดถึงคำพูดประโยคนี้ขึ้นมาอย่างเงียบๆ
เขารู้ว่าคนผู้นี้มิได้ดีดพิณให้ตนเองและคนเหล่านี้ฟัง หากแต่ดีดให้ผู้อาวุโสของสำนักแม่ชีสุ่ยเยวี่ยผู้นั้นฟัง แต่ไม่ว่าจะเป็นความรักโดยไร้เหตุผลหรือว่าความรักที่ยืนยาว หรืออาจจะเป็นแค่ความปรารถนาอะไรบางอย่าง สุดท้ายแล้วมันก็ล้วนแต่เปล่าประโยชน์
เมื่อเหยียบไปบนเส้นทางแห่งการบำเพ็ญพรต สิ่งแรกที่ควรจะทำความเข้าใจก็คือหลักเหตุผลนี้ อายุขัยที่สั้นยาวไม่เท่ากัน ระดับชั้นของโลกที่ไม่เหมือนกัน ญาติมิตรในอดีตมีแต่จะเดินห่างกันไปเรื่อยๆ สุดท้ายก็ได้แต่ต้องมองหน้ากันผ่านหลุมศพ
หลักเหตุผลนี้เขาเข้าใจตั้งแต่ตอนอายุห้าขวบ ตามหลักแล้วเขาไม่ควรจะมีความรู้สึกทอดถอ
