้าดิน ผ้าห่มเพียงผืนเดียวไหนเลยจะสามารถปกปิดได้?
จิ๋งจิ่วกล่าว “จะไปล่ะ”
เสวี่ยจีไม่มีความเคลื่อนไหวอะไร ตะเกียงอมตะที่อยู่บนต้นไม้รอบๆ ทะเลสาบหิมะพลันวูบไหวขึ้นมา
เจตน์กระบี่นับหลายร้อยสายพวยพุ่งออกมาจากในกระบี่คมจักรวาล จากนั้นตกลงมาตามกระแสจิตของเสวี่ยจี ก่อนจะมัดลงบนผ้าห่มอย่างแน่นหนาเหมือนเชือกที่มองไม่เห็น
นี่คือเพลงกระบี่แบกสวรรค์
ความหนาวเย็นบนร่างกายของเสวี่ยจีถูกผนึกเอาไว้ มิได้เล็ดรอดออกมาอีก
ตัวนางในเวลานี้เป็นเหมือนเด็กหญิงภายในบ้านที่ลืมเติมฟืนและหวาดกลัวต่อความหนาวเย็น กำลังขดตัวอยู่ในผ้าห่มข้างๆ เตาผิงตอนช่วงปีใหม่
……
……
คุณชายหลี่ออกมาจากสำนักแม่ชี เดินออกไปทางด้านนอกภูเขา
เดินไปได้ไม่นาน เขาก็มาถึงตรงจุดตัดระหว่างลำธารสองสาย
ที่นี่มีสระน้ำอยู่แห่งหนึ่ง ภายในสระมีดอกบัวจำนวนมาก
ตอนนี้เป็นฤดูใบไม้ผลิ แล้วก็พึ่งจะผ่านพ้นความหนาวเย็นในช่วงฤดูใบไม้ผลิอันน่ากลัวมา จึงย่อมไม่มีก้านดอกบัวที่งอกขึ้นมาใหม่ มีเพียงใบบัวที่เหลือมาจากปีที่แล้ว ดูไร้ชีวิตชีวา
เขายืนอยู่ริมสระบัว นิ่งเงียบไม่พูดอะไร ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
บนท้องฟ้าพันมีสิ่งสิ่งหนึ่งตกลงมาตรงหน้าเขา เขารีบคว้าเอาไว้ทันที
