งนาง และมีสิ่งที่นางต้องการมากที่สุด — นั่นก็คือโลกที่หนาวเย็นจนถึงที่สุดแห่งนั้น
……
……
ตรงด้านหน้าสะพานหิน ความหนาวเย็นหายไป
น้ำค้างแข็งได้ลุกลามขึ้นมาถึงตรงหัวไหล่ของถงเหยียนแล้ว
เขาไอออกมาเล็กน้อย ไอเอาโลหิตที่จับตัวเป็นเหมือนผลึกหินสีแดงออกมา เห็นได้ชัดว่าได้รับบาดเจ็บไม่เบา
คุณชายหลี่มิใช่ผู้บำเพ็ญพรต ถึงแม้จะมิได้ถูกความเย็นยะเยือกสายนั้นโจมตีใส่ตรงๆ แต่ก็ได้รับบาดเจ็บสาหัส นอนสลบไสลไม่ได้สติอยู่บนพื้นหิมะ
ถงเหยียนหมุนตัวมามองเขาพลางส่ายศีรษะ เอายาเม็ดหนึ่งป้อนเข้าไปในปากเขา จากนั้นให้แม่ชีในสำนักแม่ชีแบกเขากับพิณกู่ฉินกลับเข้าไปในห้อง
……
……
“ในตะเกียงมีไฟ เจ้าน่าจะรับรู้ได้อย่างชัดเจน หากเข้าใจถึงการเชื่อมโยงทั้งหมดระหว่างตะเกียงไฟเหล่านี้ ก็จะสามารถควบคุมข่ายพลังนี้ได้”
จิ๋งจิ่วหยิบเอาสมุดบางๆ เล่มหนึ่งออกมาจากในแขนเสื้อ จากนั้นวางลงบนผ้านวมที่อยู่ตรงหน้าเสวี่ยจี “นี่ก็เป็นค่ายพลังอย่างนึง เจ้ารีบเรียนมันซะ จากนั้นพวกเราจะได้ออกไป”
บนหน้าปกของสมุดบางๆ เล่มนั้นไม่มีตัวหนังสือเขียนเอาไว้อยู่ ลมจากด้านนอกหน้าต่างพัดเข้ามา สมุดพลิกเปิดออก เผยให้เห็นตัวหนังสือสีดำที่ยังดูใหม่ น่าจะเพิ่งเขี
