องเขา จากนั้นขยายตัวออกเป็นเหมือนกระจก สะท้อนภาพสะพานหิน สำนักแม่ชีและท้องฟ้าที่อยู่เบื้องหน้าออกมา
เพียงแค่พริบตา ภาพเหล่านั้นพลันดูเลือนลาง เพราะบนกระจกมีน้ำค้างแข็งจับตัวเป็นชั้นบางๆ ขึ้นมาชั้นหนึ่ง
น้ำค้างแข็งที่เย็นยะเยือกทำลายพลังเต๋าของสำนักจงโจวที่แฝงอยู่บนกระจกแสงไร้รูปร่างบานนี้ได้อย่างง่ายดาย น้ำค้างแข็งลุกลามขึ้นมาถึงบนหลังมือและข้อมือของเขา จากนั้นลุกลามขึ้นไปด้านบนเรื่อยๆ
ถงเหยียนใบหน้าขาวซีด รับรู้ได้ว่าปราณก่อกำเนิดภายในร่างกายกำลังลดลงอย่างรวดเร็ว กระทั่งพลังวิญญาณของจิตทารกก็ยังอ่อนแอลงไปหลายส่วน
……
……
ภายในห้องฌาน เสวี่ยจีไม่รู้ว่าลืมตาขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ภายในดวงตาสีดำแผ่กระจายความเย็นยะเยือกที่น่ากลัวออกมา ภายในอากาศมีเกล็ดหิมะที่เล็กละเอียดแต่กลับดูงดงามเป็นอย่างมากโปรยปลิว
จิ๋งจิ่วพุ่งชนเกล็ดหิมะเหล่านั้นจนแตกละเอียด มาถึงตรงด้านหน้ากองภูเขาผ้านวม จ้องมองดวงตาของนางพลางกล่าวว่า “หยุด”
เสวี่ยจีมองดูเขาเงียบๆ วิเคราะห์ออกมาได้ว่ามนุษย์ผู้นี้กำลังข่มขู่ตนเองอยู่
บนแผ่นดินเฉาเทียนไม่มีใครสามารถข่มขู่นางได้ แต่จิ๋งจิ่วกลับทำแบบนี้ถึงสองครั้ง เพราะเขาเคยเห็นด้านที่อ่อนแอที่สุดขอ
