บหูของจิ๋งจิ่วขยับเล็กน้อย
ชิงเอ๋อร์นั่งอยู่บนไหล่ของเขา ขยับเข้ามาใกล้อย่างสงสัยใคร่รู้ ก่อนจะลูบติ่งหูของเขา ในใจครุ่นคิดว่าทั้งๆ ที่เป็นใบหูที่กาง ทำไมถึงได้ดูงดงามถึงขนาดนี้?
เจตน์กระบี่หลายสิบสายพุ่งออกมาจากในร่างกายของจิ๋งจิ่ว ใช้เพลงกระบี่แบกสวรรค์วางข่ายพลังขึ้นมาข่ายหนึ่ง ตัดขาดสายตาจากโลกภายนอก แต่มิได้ตัดขาดเสียงพิณเหล่านั้น
เขาจุ่มมือขวาลงไปในทะเลสาบ จากนั้นใช้ด้านที่เรียบลื่นของคันฉ่องฟ้ากระจ่างลับกระบี่ต่อ
น้ำทะเลสาบที่เย็นยะเยือกเปลี่ยนเป็นไอน้ำขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ลอยฟุ้งขึ้นมา มือของเขาปรากฏขึ้นลางๆ อยู่ภายในหมอก
ชิงเอ๋อร์คิดในใจ นี่ก็ดูงดงามอย่างมากเช่นเดียวกัน
เสียงพิณดังขึ้นต่อเนื่อง ไม่มีหยุดชะงัก บางทีอาจจะเปลี่ยนไปหลายบทเพลงแล้ว ทว่าจิ๋งจิ่วมิได้สนใจ
เวลาค่อยๆ เคลื่อนผ่านไปอย่างเชื่องช้า
ค่ำคืนยิ่งมืดมิด
จู่ๆ จิ๋งจิ่วพลันเงยหน้าขึ้นมา ร่างกายหายไปจากริมทะเลสาบ
ถงเหยียนเองก็รับรู้ได้ถึงการเปลี่ยนแปลงของพลังจากในห้องฌาน ในใจร้องว่าแย่แล้ว จึงเหยียบหิมะบางๆ ที่อยู่บนลำธาร พุ่งมาตรงหน้าคุณชายหลี่ จากนั้นหมุนตัวฟาดฝ่ามือออกไป
พลังที่ไร้รูปร่างสายหนึ่งพุ่งออกมาจากใจกลางฝ่ามือข
