ไปบนกระดาษ
ชิงเอ๋อร์นั่งอยู่บนไหล่ของเขา ฮัมเพลงแคว้นฉู่เก่าที่อยู่ในดินแดนแห่งความฝัน
ถงเหยียนรู้สึกว่าภาพเหล่านี้ค่อนข้างน่าสนใจ บนใบหน้าอันอ่อนเยาว์มีรอยยิ้มปรากฏขึ้นมา
จิ๋งจิ่วไม่สนใจเรื่องราวบนโลก อีกทั้งยังคุ้นเคยกับสถานที่ที่ไม่ข้องเกี่ยวกับเรื่องราวทางโลกอย่างวัดกั่วเฉิงและสำนักแม่ชีสุ่ยเยวี่ย ช่างเหมือนคนที่เกิดมาเพื่อออกบวชจริงๆ
จากนั้นเขาคิดถึงศิษย์น้องไป๋เจ่า รอยยิ้มบนมุมปากค่อยๆ จางหายไป แต่คิ้วทั้งสองข้างกลับเลิกขึ้นมาจนค่อยๆ ดูเข้มขึ้น
หากไม่สนใจเรื่องราวบนโลกจริงๆ เหตุใดข้างกายเขาถึงได้มีหญิงสาวที่แปลกประหลาดปรากฎขึ้นมากมายขนาดนี้?
เมื่อสิบปีก่อนก็มีผู้อาวุโสกั้วตง ตอนนี้ข้างกายเขามีชิงเอ๋อร์ ด้านหลังยังมีแม่นางเสวี่ยที่ยังนอนหลับอยู่ใต้ผ้าห่ม….
ค่ำคืนมืดขึ้นทุกขณะ จู่ๆ พลันมีเสียงพิณลอยมา
ถงเหยียนหมุนตัวเดินไปตรงด้านหน้าสะพาน มองข้ามลำธารไป
คุณชายหลี่มิได้นั่งอยู่บนพื้นหิมะ หากแต่นั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเล็กๆ ที่ตนเองนำมาด้วย พิณกู่ฉินวางลงบนเข่า เสียงพิณดังขึ้นมา
คืนนี้ บทเพลงที่เขาบรรเลงคือบทเพลงค่ำคืนมีความสุข
บทเพลงนี้เคยปรากฏขึ้นที่นี่เมื่อสิบปีก่อน
บนม้านั่งหินริมทะเลสาบ
ใ
