ิ่งไปกว่านั้นคนที่ตายไปเหล่านั้นก็ยังน่าสงสารเป็นอย่างมาก
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ถูกต้อง นางต้องเรียนรู้วิธีที่จะอยู่ร่วมกับสิ่งมีชีวิตอื่น”
ถงเหยียนกล่าวว่า “อันดับแรกคือต้องสื่อสารกับนางให้ได้ก่อน เจ้าเข้าใจคำพูดของนาง เป็นคนที่เหมาะสมที่สุด”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ข้าไม่เคยถูกสั่งมาก่อน ดังนั้นไม่สามารถทำการสื่อสารอย่างมีประสิทธิภาพที่แท้จริงกับนางได้”
ถงเหยียนกล่าวว่า “ดังนั้น?”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “เจ้าไป”
เมื่อพูดจบประโยคนี้ เขาก็กลับไปลับกระบี่ต่อตรงริมทะเลสาบหิมะ คล้ายว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ถงเหยียนนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ ก่อนจะยกเท้าอันหนักอึ้งก้าวเดินเข้าไปในห้องฌาน
ความหนาวเย็นของเสวี่ยจีมิได้ไหลออกไปด้านนอกอีก เมืองต้าหยวนไม่มีลมหิมะ อุณหภูมิรอบๆ สำนักแม่ชี ก็อบอุ่นขึ้น ชุ่มชื่นขึ้น แต่ภายในห้องฌานยังคงหนาวเย็นเป็นอย่างมาก บนผนังและบนชายหลังคามีน้ำค้างแข็งจับตัวหนา
บนหน้าต่างทรงกลมมีน้ำแข็งย้อยที่โปร่งใสสิบกว่าแท่งห้อยตกลงมา แบ่งทิวทัศน์ทะเลสาบหิมะและต้นไม้ในฤดูหนาวออกเป็นเส้นเล็กๆ ให้ความรู้สึกงดงามที่แปลกประหลาดออกไป
เสวี่ยจียังคงห่อตัวอยู่ในผ้านวม มีเพียงใบหน้าเล็กๆที่โผล่ออกมา
ใบหน้าของนางเป็นสีขาว ไม่มีจม
