ูก แล้วก็ไม่มีปาก ดูแปลกแต่ก็ไม่ได้น่าเกลียด กลับให้ความรู้สึกงดงามที่แปลกประหลาด
ถงเหยียนคิดในใจว่าเป็นสิ่งมีชีวิตระดับสูงสุดของแผ่นดินเฉาเทียนจริงๆ ด้วย
ผู้ที่อยู่ในจุดสุดยอดย่อมไม่ธรรมดา นี่คือสิ่งที่โลกแห่งการบำเพ็ญพรตต่างรับรู้กัน
ไม่ว่าจะเป็นความงดงามอย่างถึงที่สุดหรือน่าเกลียดอย่างถึงที่สุด ปกติที่สุดหรือว่าแปลกประหลาดที่สุด ล้วนแต่หมายถึงความไม่ธรรมดา ทุกเรื่องล้วนแต่เป็นเช่นนี้ สิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งอย่างแท้จริงล้วนจะต้องมีลักษณะภายนอกที่โดดเด่นและทำให้ผู้คนจดจำได้ไม่ลืม
ถงเหยียนคิดถึงใบหน้าของจิ๋งจิ่ว ทันใดนั้นพลันรู้สึกค่อนข้างน่าเบื่อ
เมื่อรู้สึกว่าชีวิตน่าเบื่อ ก็ย่อมไม่มีความหวาดกลัว
ถงเหยียนสงบสติอารมณ์ลง คารวะเสวี่ยจีพลางกล่าวว่า “องค์หญิง กระหม่อมคือถงเหยียนแห่งสำนักจงโจวพ่ะย่ะค่ะ”
เสวี่ยจีไม่มีการตอบสนองใดๆ แล้วก็ไม่ได้ส่งเสียงอิ๋งอิ๋ง
ถงเหยียนเชื่อว่านางจะต้องฟังภาษามนุษย์เข้าใจอย่างแน่นอน จึงกล่าวต่อว่า “พวกกระหม่อมอาจจะต้องอยู่ที่นี่สักพักหนึ่ง เพื่อรอคอยเหล่าอาจารย์ทำการตัดสินใจพะยะค่ะ”
เสวี่ยจีมองเขาอย่างเงียบๆ
ถงเหยียนรับรู้ได้ถึงแรงกดดันอย่างที่ไม่เคยเจอมาก่อน ใบหน้าขาวซีด พลางกล่าวว่า “เ
