้อย
……
……
บอกว่าอีกสักสามสี่วันจะไปดู แต่ความจริงแล้วคุณชายหลี่ไปยังสำนักแม่ชีตั้งแต่วันที่สอง
นี่มิได้เป็นการตัดสินใจอย่างกะทันหัน เขาเพียงแต่มีข้ออ้างที่เหมาะสมอย่างมากที่จะกลับไปเยือนที่นั่นอีกครั้ง
ในตอนแรกสุดของช่วงเวลานั้น เขามักจะไปที่สำนักแม่ชีแห่งนั้นบ่อยๆ ดีดพิณให้ทะเลสาบที่ไร้ซึ่งผู้คนรับฟัง แม่ชีที่อยู่ในสำนักแม่ชีก็มิได้สนใจเขา
เสียงพิณลอยไปบนผิวทะเลสาบ สุดท้ายก็ไม่มีใครมา เขาจึงมาเยือนน้อยลงเรื่อยๆ จนกระทั่งมิได้มาอีก
เมื่อเห็นตัวหนังสือบนหินก้อนนั้น คุณชายหลี่ก็คิดถึงเรื่องราวในตอนนั้นขึ้นมา พลางส่ายศีรษะ ก่อนจะเดินเข้าไป
ยังคงเป็นเหมือนในตอนนั้น เหล่าแม่ชีภายในสำนักมิได้ปรากฏตัว
เขาเดินไปได้ไม่ไกลก็รู้สึกแปลกๆ ในใจคิดว่าทำไมที่นี่ถึงได้หนาวเย็นขนาดนี้?
น้ำในลำธารได้กลายเป็นน้ำแข็งไปแล้ว หิมะที่อยู่บนสะพานก็จับตัวหนา ไม่มีรอยเท้าใดๆ บนหลังคาของสำนักแม่ชีที่อยู่ตรงข้าม ก็มีหิมะจับตัวหนาเช่นเดียวกัน ทำให้เขาอดเป็นกังวลขึ้นมาไม่ได้ว่ามันจะพังถล่มลงมาหรือเปล่า
เขาค่อยๆ เดินข้ามสะพานหิมะไป มาถึงตรงหน้าห้องฌานแห่งนั้น ก่อนจะมองเข้าไปด้านใน
หน้าต่างทรงกลมหันไปทางทะเลสาบหิมะที่อยู่ทางด้าน
