ลี่ กิจการขายวัตถุโบราณจึงดำเนินไปได้อย่างดี
ผ่านไปสิบปี เขากลายเป็นพ่อค้าที่มีชื่อเสียงของเมืองต้าหยวน แต่ผู้คนยังคงเรียกเขาว่าคุณชายหลี่ เพราะเขายังไม่แต่งงาน
ผู้ดูแลพูดต่อว่า “เมื่อวานสำนักแม่ชีสามพันได้มาซื้อเสื้อนวมและผ้านวมเป็นจำนวนมาก ไม่รู้ว่าเตรียมจะเอาไปบริจาคช่วยคนหรือเปล่า”
ในเมืองต้าหยวน สำนักแม่ชีสามพันไม่ได้มีชื่อเสียงอะไร นี้ย่อมต้องเป็นเพราะได้รับคำสั่งจากเจ้านาย ผู้ดูแลถึงได้คอยจับตาดูความเคลื่อนไหวของทางนั้นเอาไว้
คุณชายหลี่รู้สึกแปลกใจ ในใจคิดว่าในสำนักแม่ชีแห่งนั้นมีเพียงซือไท่ที่แก่แล้วอยู่สองสามคน ยิ่งไปกว่านั้นที่ผ่านมาทางสำนักแม่ชีไม่เคยมีการบริจาคช่วยเหลือคนอะไรทำนองนี้มาก่อน แล้วพวกเขาซื้อเสื้อนวมและผ้านวมมากมายขนาดนี้ไปทำอะไร?
เขาตัดสินใจว่าอีกสักสามสี่วันจะไปดู
ไม่ได้ไปที่นั่นมาหลายปีแล้ว รู้สึกคิดถึงอยู่เหมือนกัน
เขาคิดถึงช่วงเวลาในตอนนั้นขึ้นมา หลังตัวเองดื่มสุรากับเพื่อนเหล่านั้น ก็หลงเข้าไปในส่วนลึกของลำธาร จากนั้นเป็นเพราะอยากจะดูพระอาทิตย์ขึ้น ผลสุดท้ายจึงพลัดตกลงไปในสระบัว…. จึงอดหัวเราะเยาะตัวเองขึ้นมาไม่ได้
หลังหัวเราะเยาะเสร็จ ก็กลายเป็นความรู้สึกผิดหวังเล็กน
