สวี่ยจีลุกขึ้นมา ยังคงตัวเตี้ยอย่างมาก
นางเดินไปทางด้านนั้นของภูเขา
ท่าทางการเดินของนางแปลกประหลาดเป็นอย่างยิ่ง คล้ายว่าเท้าทั้งสองข้างถูกใส่เอาไว้ในถุงผ้าสีขาว ได้แต่ต้องกระโดดไปข้างหน้า ดูแล้วเหมือนกับกระต่ายที่อยู่ในนิทานของเด็กน้อย
แม้นจะเดินด้วยท่าทางที่แปลกประหลาดเช่นนี้ แต่ความเร็วกลับรวดเร็วเป็นอย่างมาก เพียงแค่ไม่กี่อึดใจนางก็มาถึงทางด้านนั้นของภูเขา
ที่นี่คือภูเขาหิมะ ตรงตีนเขาล้วนเต็มไปด้วยหิมะที่ถล่มลงมาก่อนหน้านี้
หิมะล้วนแต่เป็นผู้รับใช้ของนาง
ภูเขาทางด้านนี้ล้วนเต็มไปด้วยเปลวไฟ ไฟที่พวยพุ่งขึ้นมาจากรอยแยกบนพื้นดิน ไฟที่ตกลงมาจากในชั้นเมฆ ธารน้ำแข็งที่ถูกเผาไหม้จนเหือดแห้ง ก้อนหินที่ถูกแผดเผาจนแตกละเอียด เป็นเหมือนกับนรกบนโลกมนุษย์
สำหรับนางที่ไม่เคยออกมาจากยอดภูเขาน้ำแข็งและที่ราบหิมะแล้ว นี่คือภาพที่นางไม่เคยเห็นมาก่อน ทำให้นางเกิดความรู้สึกไม่เคยชินและไม่ชอบใจเป็นอย่างมาก
หวังเสี่ยวหมิงยืนอยู่บนหน้าผา นางไม่แม้กระทั่งเหลือบมองดู
นางไม่สนใจมนุษย์ที่อ่อนแอคนไหน ถึงแม้ธงนั้นจะเป็นจุดกำเนิดของไฟประหลาดเหล่านี้ แต่มันก็ยังไม่ใช่สิ่งที่นางคิดอยากตรวจสอบดูที่สุดในตอนนี้
สายตาของนาง
