้ายมีภูเขาลูกหนึ่งกดทับลงมา
เขายังคงชูคันฉ่องฟ้ากระจ่างเอาไว้ แขนขวาไม่ขยับแม้แต่น้อย
หากมองลงมาจากบนฟ้า บางทีอาจจะคิดว่าเขากำลังชูพระอาทิตย์อยู่
นิ้วมือของถงเหยียนขยับอย่างรวดเร็วกลางอากาศ ใช้พลังดับไฟที่ลุกอยู่บนเสื้อผ้าของตัวเองและจิ๋งจิ่ว
คันฉ่องฟ้ากระจ่างยังคงป้องกันเสาเพลิงแท่งนั้นเอาไว้ เปล่งแสงที่สว่างเจิดจ้า
อากาศภายในทะเลเพลิงปั่นป่วนอย่างรุนแรง ทำให้เกิดลมอันคลุ่มคลั่งและเสียงดังสนั่นคล้ายฟ้าคำราม
เขามองดูแผ่นหลังของจิ๋งจิ่วพลางกล่าวถามว่า “ไหวไหม?”
จิ๋งจิ่วมิได้หันหน้ากลับมา กล่าวว่า “ค่อนข้างทนร้อนทีเดียว”
ห่างออกไปด้านนอกทะเลเพลิงมีเสียงหัวเราะของหวังเสี่ยวหมิงดังขึ้นมา
“น่าสนใจ! ของวิเศษระดับมหายานอย่างคันฉ่องฟ้ากระจ่างถูกเจ้าเอามาใช้เป็นโล่ ช่างน่าเสียดายจริงๆ…แต่ฟ้าดินล้วนแต่เป็นเพลิง เจ้าจะกันได้อย่างไร!”
สิ้นเสียงของเขา ธงสุริยันก็แสดงพลังออกมาอีกครั้ง
เพลิงใต้ดินที่เพิ่งจะดับลงไปพวยพุ่งออกมาจากรอยแตกของพื้นดินอีกครั้ง โหมกระหน่ำรุนแรงขึ้นกว่าก่อนหน้านี้
สิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่านั้นก็คือก้อนเมฆที่อยู่บนท้องฟ้าเหนือภูเขาหิมะปั่นป่วน เสาเพลิงจำนวนนับไม่ถ้วนตกลงมา!
ทั่วทั้งท้องฟ้าเต็มไปด้วยเปลว
