ยรวมของสำนักจงโจวแล้ว เหตุผลนั้นไม่ค่อยสำคัญเท่าไร
ในอดีตนักพรตไท่ผิงกับเขานำหลิ่วฉือและหยวนฉีจิงกวาดล้างยอดเขาต่างๆ ในชิงซาน พวกเขาไม่ได้ใช้หลักเหตุผลอะไร แล้วก็ไม่เคยถามถึงหลักเหตุผลเหล่านั้น
นักพรตไท่หลูไม่ยอมรับ จนกระทั่งสุดท้ายก็ยังไม่ยอมแพ้ ถึงได้ถูกขังอยู่ในคุกกระบี่จนมาถึงทุกวันนี้ ต้องทุกข์ทรมานกับความหนาวเย็นที่กัดกินร่างกาย ไม่อาจหลุดพ้นไปได้
เมื่อคิดถึงอาจารย์อาผู้เลอะเลือนที่สองมือเปรอะเปื้อนไปด้วยโลหิตของศิษย์สำนักเดียวกัน แต่กลับยังดึงดันคิดว่าตนเองมีเหตุผลผู้นั้น จิ๋งจิ่วพลันส่ายศีรษะขึ้นมา
ถงเหยียนเข้าใจความหมายของเขาผิด กล่าวว่า “วิธีหมากล้อม สิ่งที่แสวงหาคือดำขาวแบ่งแยกชัดเจน”
จิ๋งจิ่วคิดถึงดวงตาของเจ้าล่าเยวี่ยขึ้นมา จึงนิ่งเงียบไปครู่ จากนั้นถามต่อว่า “วิถีหมากล้อมเน้นหนักเรื่องวางแผนก่อนขยับที่หลัง เจ้าเองก็เชี่ยวชาญ เหตุใดแผนการถึงได้หยาบกระด้างเช่นนี้?”
ในส่วนลึกของเส้นปราณแผ่นดินวันนั้น หลังจากถงเหยียนได้ฟังชิงเอ๋อร์พูดจนจบ เขาก็แบกคันฉ่องฟ้ากระจ่างออกมาโดยไม่แม้แต่จะหยุดคิด จริงอยู่ที่ไม่อาจถือเป็นการขโมยได้ ควรจะเรียกว่าชิงออกมาซึ่งๆ หน้ามากกว่า
“ตอนนั้นนางอ่อนแอเป็นอย่างมาก ใกล
