ขา
แสงอาทิตย์ยามเช้าค่อยๆ ปรากฏขึ้นมา เขามาถึงในป่าที่แห้งแล้งไม่มีอะไรพิเศษแห่งหนึ่ง ในที่สุดก็หาอีกฝ่ายพบ
นั่นคือหญ้าธรรมดากอหนึ่งที่สามารถพบเห็นได้ทั่วไป เหลือใบอยู่เพียงแค่สองใบ ปลิวไหวไปมาอยู่ท่ามกลางลมหนาว คล้ายว่าอาจจะหลุดร่วงออกมาได้ทุกเมื่อ แต่สีกลับยังคงเขียวชอุ่มอยู่
เขายื่นมือไปแหวกเปิดดินที่อยู่ใต้กอหญ้า ก่อนจะสัมผัสถูกวัตถุที่มีความแข็งอย่างหนึ่ง
นั่นคือคันฉ่องสัมฤทธิ์อันหนึ่ง บนผิวของคันฉ่องสลักลวดลายที่ดูซับซ้อนและละเอียดเอาไว้
ความจริงแล้ว ลวดลายเหล่านั้นเกิดขึ้นมาจากรูปสลักของสิ่งก่อสร้าง สะพานหิน ภูเขาและผู้คนจำนวนนับไม่ถ้วน
เพียงแต่รูปสลักเหล่านั้นมีขนาดที่เล็กอย่างมาก นอกจากเขาแล้วก็ไม่มีใครที่สามารถมองเห็นหน้าตาที่แท้จริงของพวกมันได้
นิ้วมือของจิ๋งจิ่วไล้ไปบนคันฉ่องสัมฤทธิ์อย่างช้าๆ รู้สึกทอดถอนใจเล็กน้อยจนเกือบจะไม่มีความรู้สึก
เขาใช้ชีวิตอยู่ที่นั่นมาเจ็ดสิบปีหรือแปดสิบปีนะ?
ในตอนแรกสุดเขาอาศัยอยู่ในพระราชวังแคว้นฉู่ ภายหลังเขาไปอาศัยอยู่บนเขาปู้โจว ไม่ได้ไปยังที่อื่นเลย
สิ่งก่อสร้าง สะพานหินและภูเขาเหล่านั้น เขาย่อมต้องไม่เคยเห็นมาก่อน
แต่คนเหล่านั้นเขาอาจจะเคยพบเห
