ขาโดดเดี่ยวพลันหายไป
เขาไปปรากฏตัวอยู่บนทุ่งหญ้าแห่งหนึ่งที่อยู่ห่างออกไปสิบกว่าลี้
หากเอาวิชากระบี่เซียนแห่งยมโลกไปใช้ในการแสดงปาหี่ มันจะต้องเป็นที่ชื่นชอบของคนที่อยู่บนโลกอย่างแน่นอน
เขาไม่พบร่องรอยใดๆ บนทุ่งหญ้าแห่งนี้ แต่กลับได้กลิ่นจางๆ กลิ่นหนึ่ง
กลิ่นนั้นเบาบางเป็นอย่างมาก คล้ายกับสุราที่เขาเทลงไปในทะเลสาบในเรือนตระกูลเจ้าที่อยู่ด้านนอกเมืองเจาเกอถ้วยนั้น
ตามหลักแล้ว ต่อให้สัมผัสทั้งห้าของเขาจะเฉียบคมแค่ไหน ก็เป็นไปได้ยากที่เขาจะได้กลิ่นนี้ เพราะเขาไม่ใช่ซือโก่ว
แต่สุดท้ายเขาก็ยังได้กลิ่นนี้ อาจจะเป็นเพราะว่าเขาคุ้นเคยกับกลิ่นนี้เป็นอย่างดี
ในตอนที่เขาพูดคุยกับราชาปลาไนเพลิงในลำธารลาวาใต้ดิน เขาเองก็เคยรับรู้ได้ถึงความรู้สึกคุ้นเคยคล้ายๆ กันนี้
เขารู้แล้วว่านิกายเสวียนอินกำลังหาใคร จึงอดรู้สึกแปลกใจไม่ได้
กระบี่เซียนแห่งยมโลกทะยานออกไป เขาหายตัวไปจากจุดที่นั่งอยู่เดิม มุ่งหน้าตามกลิ่นที่เบาบางสายนั้นไปยังหุบเขาแห่งหนึ่ง จากนั้นก็ไปยังลำธารน้ำแข็งแห่งหนึ่ง
เขาหาอยู่เป็นเวลานาน มิได้ไปกระทบถูกข่ายพลังที่นิกายเสวียนอินวางเอาไว้ แล้วก็ไม่มีคนของนิกายเสวียนอินพบเห็นเ
