ซ้เสียงแผ่วเบาว่า “เจ้านอนเป็นผักมานานหลายปี ตกอยู่ในสภาพที่น่าหดหู่เช่นนี้ ในสำนักไม่มีลูกศิษย์ที่ติดตามเจ้าอีก แล้วทำไมสิ่งนี้ถึงมาอยู่ในมือเจ้าได้?”
ซูชีเกอกล่าวเสียงเรียบเฉยว่า “จริงอยู่ที่ไม่มีใครภักดีต่อข้าอีก แต่ก็ยังมีหลายคนที่ภักดีต่อเจ้าลูกทรพีคนนั้น ทุกครั้งที่คิดถึงเรื่องนี้ ข้ามักจะรู้สึกว่าตนเองพ่ายแพ้แล้วจริงๆ แต่ขณะเดียวกัน…ก็รู้สึกโชคดีอยู่หน่อยด้วย”
……
……
จิ๋งจิ๋วนั่งอยู่ตรงหน้าผาของภูเขาโดดเดี่ยว
ตัวเขาซึ่งทั้งเนื้อทั้งตัวเต็มไปด้วยเศษหญ้ามองดูแล้วคล้ายก้อนหินก้อนหนึ่ง เพียงแต่เมื่อแสงอาทิตย์เคลื่อนไป ก็จะเกิดเป็นภาพที่แตกต่างกันออกไป
ท้องฟ้ายามค่ำคืนมาเยือน เชื่อว่าศิษย์ของนิกายเสวียนอินเหล่านั้นไม่มีทางพบเห็นร่องรอยของเขาแน่ แต่เขาก็ยังไม่ลุกขึ้นยืน หากแต่ยังมองดูทุ่งกว้างที่รกร้างแห่งนั้นอย่างเงียบๆ ใช้การกระจายกำลังและการวางข่ายพลังของนิกายเสวียนอินในการวิเคราะห์ตำแหน่งของอาวุธวิเศษชิ้นนั้น
เขาย่อมไม่สามารถคำนวณตำแหน่งของอาวุธวิเศษออกมาโดยอาศัยเพียงสิ่งเหล่านี้ได้ ไม่อย่างนั้นนิกายเสวียนอินก็คงจะหาอาวุธวิเศษชิ้นนั้นเจอตั้งนานแล้ว
จู่ๆ ก้อนหินที่อยู่ตรงหน้าผาของภูเ
