ัวนี้ถึงได้พูดจาคล่องแคล่วถึงเพียงนี้?
ที่ไม่เข้าใจมากที่สุดก็คือเขามักจะรู้สึกว่าน้ำเสียงของปลาไนเพลิงมันค่อนข้างคุ้นเคย
บรรยากาศภายในถ้ำมิได้ยิ่งตึงเครียดจากการที่เขานิ่งเงียบ หากแต่กระอักกระอ่วนเล็กน้อย
คนที่กระอักกระอ่วนก็คือปลาไนเพลิง
ในเวลานี้มันไม่คิดอยากจะลงมือแล้ว
แต่ปัญหาอยู่ที่ว่ามันเป็นผู้รับใช้ของสำนักจงโจว หาปล่อยให้ศิษย์ชิงซานหนีไปโดยไม่พูดอะไร เช่นนั้นก็คล้ายจะเสียหน้าไปหน่อย
ปลาไนเพลิงพลันคิดวิธีหนึ่งขึ้นมาได้ จึงตะโกนขึ้นมาอย่างดีใจว่า “เฮ้ น้องชาย ถ้าอย่างนั้นเอาแบบนี้ไหม เจ้าช่วยข้าเรื่องหนึ่ง แบบนั้นแล้วข้าก็ย่อมไม่สะดวกที่จะทำร้ายผู้มีพระคุณ พวกเราก็จากกันแบบนี้เป็นยังไง?”
จิ๋งจิ่วคิดในใจว่าวิธีนี้มีเหตุผลอย่างมาก จึงถามว่า “เรื่องอะไร?”
ปลาไนหมุนตัวกลางอากาศ เผยให้เห็นครีบด้านหลัง จากนั้นกล่าวว่า “เมื่อวานข้าอาบน้ำอยู่ในลำธาร แต่ดีใจเกินไปหน่อย ก็เลยเผลอไปกัดถูกหลังของตัวเอง เจ้าเองก็รู้ว่าราชาอย่างข้า นอกจากตัวเองแล้วก็ไม่มีอะไรจะทำร้ายข้าได้….”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ให้ข้ารักษาท่าน?”
ปลาไนเพลิงหมุนตัวกลับมา กล่าวว่า “ใช่ๆ เจ้าก็แค่รักษาง่ายๆ ข้าเองก็ไม่ได้คาดหวังว่าเจ้าจ
