องปลาไนเพลิงก็ช่วยเขาลับกระบี่ได้ด้วย แล้วทำไมถึงจะไม่ทำล่ะ?
สิ่งที่ทำให้เขารู้สึกเสียดายจริงๆ ก็คือเขาไม่สามารถใช้เกล็ดปลาที่สมบูรณ์มาลับกระบี่ได้ เห็นได้ชัดว่าเกล็ดปลาที่เปล่งประกายแวววาวเหมือนโลหะเหล่านั้นมีความแข็งเป็นอย่างมาก แต่มันกลับติดแน่นอยู่กับลำตัวของปลาไนเพลิง อย่าว่าแต่ลับกระบี่เลย ต่อให้ออกแรงขยับมันเพียงเล็กน้อยก็จะทำให้ปลาไนเพลิงเจ็บปวดเป็นอย่างมากแล้ว ดังนั้นเขาจึงได้แต่ต้องถือโอกาสลับมือขวาของตนเองเล็กน้อยในตอนที่กำจัดเกล็ดปลาที่มีรอยไหม้และตายซากเหล่านั้น แต่เกล็ดเหล่านั้นได้ถูกเพลิงบางอย่างทำให้เสียหาย แห้งกรอบเป็นอย่างมาก มิอาจสู้อาวุธวิเศษของผู้บำเพ็ญพรตวิถีมารผู้นั้นได้
ใช้เวลาไม่นาน เขาก็กำจัดเกล็ดปลาบนหลังปลาไนเพลิงที่เสียหายและทำให้มันรู้สึกไม่สบายตัวหรือเจ็บปวดออกไปจนหมด ก่อนจะกลับลงมายังริมฝั่ง
ปลาไนเพลิงสะบัดหาง หมุนตัวอย่างรวดเร็วสองสามรอบ รู้สึกตัวเบาขึ้นกว่าเดิมอย่างมาก จึงอดดีใจขึ้นมาไม่ได้ กล่าวว่า “ถือโอกาสตอนที่ข้ายังอารมณ์ดีรีบออกไปจากที่นี่ซะ ถึงแม้การที่ไม่ได้กินเจ้าจะทำให้ข้ารู้สึกเสียดายอยู่บ้าง”
จิ๋งจิ่วเองก็รู้สึกเสียดายอยู่บ้าง หากปลาไนเพลิงต
