ัวนี้บำเพ็ญเพียรอยู่ในเพลิงใต้ดินไปอีกหกพันกว่าปีจนเติบโตเต็มที่ เขาก็จะสามารถใช้เกล็ดปลาบนร่างกายอีกฝ่ายมาลับกระบี่ได้ แบบนั้นมันก็จะไม่บาดเจ็บ เพียงแค่รู้สึกเจ็บเล็กน้อยเท่านั้น แค่ปลอบนิดหน่อยก็หาย
เขาพลันคิดถึงความเป็นไปได้หนึ่งขึ้นมา กล่าวถามว่า “ท่านบอกว่าไม่เคยไปเขาอวิ๋นเมิ่ง อย่างนั้นท่านเคยไปที่อื่นหรือเปล่า?”
ในดวงตาของปลาไนเพลิงมีแววตาเศร้าสร้อยปรากฏขึ้นมา มันกล่าวว่า “ก่อนที่ข้าจะโตเต็มที่ ข้าได้แต่ต้องอยู่ในเพลิงใต้ดิน มิอาจไปที่ไหนได้ทั้งนั้น”
อย่างนี้นี่เอง
จิ๋งจิ่วคิดในใจว่าด้านล่างยอดเขาซั่งเต๋อมีเส้นปราณแผ่นดินที่เย็นยะเยือกอย่างมากอยู่ แต่ในชิงซานกลับไม่มีเส้นปราณเพลิง เลี้ยงเอาไว้ไม่ได้จริงๆ ด้วย
ช่างน่าเสียดาย
ไม่อย่างนั้นตัวเองก็ไม่ต้องไปถามอาจารย์อาไท่หลูที่อารมณ์ไม่ดีแล้ว ยอดเขาเสินม่อก็จะมีปลาเพิ่มมาตัวหนึ่ง ชิงซานก็จะมีผู้พิทักษ์เพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่ง
ปลาไนเพลิงรับรู้ได้ถึงอารมณ์ของเขา แต่กลับไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงได้มีอารมณ์นั้น มันนึกว่าเขากำลังรู้สึกเศร้าใจแทนตนเองอยู่ ในใจจึงคิดว่าศิษย์ชิงซานผู้นี้ไม่เลวเลยจริงๆ
จิ๋งจิ่วชูมือขวา บินขึ้นไปด้านบน ในตอนที่เข้าไปในเพดานถ้ำ เ
