นใจเขาคิดว่าหลังกลับไปชิงซานครั้งนี้ ตนเองควรจะไปเยี่ยมอาจารย์อาไท่หลูที่คุกกระบี่เสียหน่อย ไม่แน่ด้านล่างยอดเขาซ่อนเร้นอาจจะมีตัวอะไรที่ร้ายกาจแอบซ่อนอยู่ก็เป็นได้ เมื่อถึงตอนนั้นจากสี่ผู้พิทักษ์ก็จะกลายเป็นห้าผู้พิทักษ์ หรืออาจจะมากกว่านั้น เช่นนั้นไม่ดีหรอกหรือ?
“ข้าเป็นราชาปลาไนเพลิง แล้วเจ้าล่ะเป็นใคร? เจ้าหนู?”
ปลาไนสีทองเห็นเขาอยู่ในลาวาที่ร้อนระอุถึงเพียงนี้ แต่สีหน้ายังคงเป็นธรรมชาติ อีกทั้งยังพูดจาได้ด้วย จึงรู้สึกสงสัยใคร่รู้เป็นอย่างมาก
“จิ๋งจิ่วแห่งชิงซาน”
เขาลืมใช้พายุกระบี่มาปิดบังใบหน้า ยิ่งกว่านั้นเมื่ออยู่ในลาวา ต่อให้ปิดบังใบหน้าไปก็ไม่สามารถปิดบังการรับรู้ของปลาไนเพลิงตัวนี้ได้
หลังจากนี้ขอเพียงปลาไนเพลิงตัวนี้บอกเล่าหน้าตาของเขาออกมา สำนักจงโจวจะต้องรู้แน่นอนว่าเขาเป็นใคร เช่นนั้นแจ้งชื่อปลอมไปก็ไม่มีประโยชน์
ปลาไนเพลิงกะพริบตา ก่อนกล่าวว่า “อย่างนั้นต้องขอโทษด้วย ข้าต้องฆ่าเจ้า”
จิ๋งจิ่วถาม “ทำไม?”
ปลาไนเพลิงสะบัดหาง พลางกล่าวว่า “ไม่ต้องตื่นเต้น พวกเราไม่ได้มีความแค้นต่อกัน แต่ข้าจำได้ว่าก่อนที่จะจำศีลครั้งล่าสุด เหมือนจะมีใครบอกว่าความสัมพันธ์ของสำนักพวกเราไม่ค่อยจะดีเท่าไร
