”
ถึงแม้จะยังไม่โตเต็มที่ แล้วก็มิใช่สัตว์เทพที่แท้จริง แต่เมื่ออยู่ในลำธารลาวา มันก็มีพลังที่มิได้ด้อยไปกว่าหลิวอาต้า การจะสังหารจิ๋งจิ่วนั้นมิใช่เรื่องยาก
สีหน้าของจิ๋งจิ่วไม่เปลี่ยน เขากล่าวถามว่า “ท่านเคยไปที่เขาอวิ๋นเมิ่งไหม?”
ปลาไนเพลิงงุนงง กล่าวว่า “ไม่เคย”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ปกติมีศิษย์สำนักจงโจวลงมาหาท่านไหม?”
ภายในลำธารลาวาร้อนระอุถึงเพียงนี้ ต่อให้เป็นผู้บำเพ็ญพรต หากตกลงไปก็มีแต่ต้องกลายเป็นเถ้าถ่าน ส่วนนักพรตไป๋กับนักพรตถานและยอดฝีมือของสำนักจงโจวรุ่นก่อนๆ ก็ไม่มีทางที่จะมาที่นี่บ่อยๆ แน่ ดังนั้นเขาจึงมั่นใจว่าไม่มีใครมาเยี่ยมปลาไนสีทองตัวนี้
“ใครบอกว่าไม่มีล่ะ? ทุกๆ หกร้อยปี เขาอวิ๋นเมิ่งจะส่งลูกศิษย์มาเยี่ยมข้า ยิ่งไปกว่านั้นข้ายังสามารถติดต่อกับเขาอวิ๋นเมิ่งได้ตลอดเวลา หากเส้นทางมีปัญหาอะไร ข้าก็สามารถแจ้งพวกเขาได้ทันที เมื่อก่อนตอนที่ข้าตื่นอยู่ ข้าก็มักจะคุยกับทางนั้นบ่อยๆ อีกอย่างเมื่อหลายวันก่อน...เอ่อ ไม่มีอะไร”
ปลาไนเพลิงพบว่าตัวเองพูดมากเกินไป จึงรีบหยุดพูด ปากของปลากลายเป็นวงกลมเล็กๆ ยิ่งดูน่ารัก
“ต่อให้ความสัมพันธ์ของสำนักพวกเราไม่ดี ท่านก็ไม่แน่ว่าจะต้องฆ่าข้า ยิ่ง
