ไปกว่านั้นที่ผ่านมาข้าก็มีความสัมพันธ์ที่ดีกับสำนักจงโจวมาโดยตลอด”
จิ๋งจิ่วกล่าวอย่างจริงจัง “ศิษย์สำนักจงโจวที่ข้ารู้จักคนแรกสุดมีชื่อว่าเซี่ยงหว่านซู ภายหลังก็กลายเป็นเพื่อนเล่นหมากล้อมกับศิษย์สำนักจงโจวที่ชื่อถงเหยียน อ้อใช่ ท่านอาจจะรู้จักไป๋เจ่าที่เป็นลูกสาวของเจ้าสำนักคนปัจจุบัน ความสัมพันธ์ของข้ากับนางดีมาก ท่านลองไปถามนางดูได้”
เมื่อได้ยินชื่อถงเหยียน ในดวงตาของปลาไนเพลิงมีแววตาแปลกใจปรากฏขึ้นมาเล็กน้อย แต่มันยังคงไม่เปลี่ยนความคิดของตัวเอง พลางกล่าวอย่างเจ้าเล่ห์ว่า “ถึงอย่างนั้นก็ไม่ได้ เพราะข้าเห็นเจ้าคุยกับยอดฝีมือของเผ่าหมิงผู้นั้น คนชั่วที่แอบมาคุยกับพวกเผ่าหมิงอย่างเจ้า ข้าย่อมไม่อาจปล่อยให้มีชีวิตรอดไปได้”
มันไม่รู้ว่าคนตัวเตี้ยที่สวมชุดสีน้ำเงินไพลินผู้นั้นคือหมิงซือ แต่ถึงแม้จะมีกำแพงยักษ์โปร่งใสขวางกั้นอยู่ มันก็ยังสามารถรับรู้ได้ว่าพลังและสภาวะของอีกฝ่ายอยู่เหนือตนเอง เช่นนั้นมันก็ย่อมต้องคาดเดาได้ถึงความเป็นมาที่ไม่ธรรมดาของอีกฝ่าย
เมื่อคิดถึงว่าตัวเองเพิ่งจะตื่นขึ้นมาสองปี แต่กลับกระปรี้กระเปร่าถึงเพียงนี้ ปลาไนจึงรู้สึกค่อนข้างภูมิใจ ทันใดนั้นหางตาของมันพลันเห็นจิ๋งจิ่
