นไปจนทำลายเจตนารมณ์ของการลงมาธุดงค์ยังโลกปุถุชน หากแต่เป็นเพราะมีคนออกไปแล้ว
เสียงกระดิ่งที่ใสกระจ่างดังขึ้น เซ่อเซ่อซึ่งเป็นนายน้อยของสำนักเสวียนหลิงพุ่งตัวมาถึงตรงหน้าเหอจาน ก่อนจะพยุงแขนของเขาเอาไว้ บนใบหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกเป็นห่วง
“ไม่เป็นไรใช่ไหม”
เหอจานส่ายศีรษะ
เซ่อเซ่อโล่งใจ จากนั้นกล่าวถามว่า “งานฉลองวันเกิดของเหล่าไท่จวินเจ้าจะไปหรือไม่? ข้าอยู่ที่นี่นานไม่ได้นะ ยังมีอีกหลายเรื่องต้องไปจัดการ”
เหอจานส่ายศีรษะอีกครั้ง
เซ่อเซ่อเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย กล่าวร้องขอว่า “เจ้าก็ไปหน่อยเถอะ ท่านแม่อยากเจอเจ้า”
เหอจานมิได้กล่าวกระไร
เซ่อเซ่อกล่าวด้วยน้ำเสียงเศร้าสร้อย “วันนั้นจะต้องเกิดเรื่องแน่ ข้ากลัว เมื่อถึงตอนนั้นข้าอยากให้เจ้าอยู่ข้างข้า”
เหอจานยังคงไม่พูดอะไร
เซ่อเซ่อโมโห สะบัดมือของเขาออกพลางกล่าวว่า “เจ้าไม่ต้องมาหลอกข้าอีกแล้ว ข้าถามพี่ล่าเยวี่ยมาแล้ว วัดกั่วเฉิงของเจ้าไม่มีวิชาปิดวาจา!”
เหอจานปิดปาก ก้าวเดินต่อไปข้างหน้าโดยไม่พูดอะไร
เซ่อเซ่อหยุดฝีเท้า ยืนอยู่บนพื้นหิมะพลางมองดูแผ่นหลังของเขา จากนั้นกล่าวเสียงสะอื้นว่า “ข้าจะร้องแล้วนะ นี่ ข้าจะร้องแล้วนะ!”
ร่างของเหอจา
