ต่เล่นโคลน เล่นดึงแท่งไม้อยู่ในวัด บางครั้งก็จะโผล่หน้าออกไปข้างนอกบ้าง
หากเปลี่ยนฉานจึเป็นกั้วตงอย่างเมื่อหลายปีก่อน เทพดาบน่าจะพอใจเป็นอย่างมาก
ตัวฉานจึเองก็รู้สึกไม่พอใจ เขารู้สึกเบื่อ
จู่ๆ แท่งไม้ก็พังลงมา กระจัดกระจายอยู่บนพื้นตรงหน้าธรณีประตู
นี่ไม่รู้เป็นลางอะไรหรือเปล่า
ฉานจึมองดูแท่งไม้ แต่ไม่ได้ทำนายอะไรออกมา เขายืดตัวบิดขี้เกียจแล้วกล่าวว่า “เมื่อไรข้าถึงจะกลับได้?”
เสียงที่ทุ้มต่ำแต่คล้ายมีอะไรบางอย่างขาดหายไปดังขึ้นมาภายในวัด “ท่านรีบหรือ?”
ฉานจึกล่าว “ในวัดเกิดความวุ่นวาย ตู้ไห่เกือบทำเรื่องที่ผิดมหันต์ แต่ข้ากลับไม่สามารถกลับไปได้ แล้วจะไม่ให้ข้ารีบหรือ?”
เทพดาบกล่าว “เอาไว้ในที่ราบหิมะรู้แพ้รู้ชนะ เดี๋ยวก็สงบเอง”
สายตาของฉานจึเย็นยะเยือกขึ้นมา กล่าวว่า “ไท่ผิงปรากฏตัวขึ้นบนโลกอีกครั้ง ไม่แน่เจ้าเองก็อาจจะต้องกลับไป”
เทพดาบนิ่งเงียบไปครู่ ก่อนกล่าวว่า “ไม่รู้ว่าความเคลื่อนไหวที่เขาเหลิ่งซานมีความเกี่ยวข้องกับนักพรตคนนั้นด้วยหรือเปล่า”
ฉานจึกล่าวว่า “เรื่องสำนักเสวียนไม่ต้องกังวลอะไรมากนัก หลังจากที่เคยถูกสำนักชิงซานถล่มไปครั้งนั้น ตอนนี้ก็เหลือเพียงธงอันนั้นเท่านั้น”
เทพดา
